Melnraksts. Tulkojums vēl nav rediģēts un apstiprināts. Termini ar punktētu pasvītrojumu gaida redaktora lēmumu.

Svētīgais Bulgārijas Teofilakts

Jāņa Evaņģēlija skaidrojums: 8. nodaļa

Jņ. 8:12

„Tad Jēzus atkal runāja uz tiem, sacīdams: Es esmu pasaules gaisma; kas Man seko, tas nestaigās tumsībā, bet tam būs dzīvības gaisma.“ Bet Kristus, tā kā tie Viņam atkal un atkal cēla priekšā Galileju un strīdējās par Viņu kā par vienu no praviešiem, rādīdams viņiem, ka Viņš nav viens no praviešiem, saka: „Es esmu gaisma“ – gaisma īstā nozīmē, ne pravieša gaisma, protams, daļēja un ar mazu spožumu, bet patiesā gaisma, ne Galilejas vai Palestīnas robežām ierobežota, bet „Es esmu pasaules gaisma un visu cilvēku Kungs, un par Mani pravietis ir sacījis: Lūk, Es tevi esmu iecēlis par gaismu tautām.“ Bet izmanto arī šo vārdu pret Nestoriju. Jo Viņš nesacīja: „Manī ir pasaules gaisma“, bet: „Es esmu pasaules gaisma.“ Jo Tas pats, kas izskatījās kā cilvēks, bija arī Dieva Dēls un pasaules gaisma; ne tā, kā niekojās Nestorijs, ka Dieva Dēls mājoja vienkāršā cilvēkā, nebūt ne! Jo, kā sacīts, viens bija Marijas un Dieva Dēls. „Bet, kas Man seko,“ saka, „tas nestaigās tumsībā“, tas ir, nepaliks maldos, bet tiks atbrīvots no maldiem un tumsas. Un reizē Viņš uzslavē Nikodēmu un kalpus, ka tie runājuši drosmīgi un tāpēc ir gaismā. Bet Viņš dod mājienu arī par farizejiem, ka tie ir maldos un tumsā un slepeni pin viltības.

Citētās Rakstu vietas

Jņ. 8:12; Jņ. 7:52; Jņ. 1:9; Is. 49:6

Grieķu oriģināls (OCR, nelabots)

ΚΕΦΑΛ. Πʹ. Περὶ τῶν ἐρωτώντων τὸν Ἰησοῦν περὶ τοῦ Πατρδς αἰτοῦ. Περὶ τοῦ Ἰλσοῦ ἐλευθέρωσιν ἐπαγΚγελλομένου τοῖς ἑπομένοις αὐτῷ. Περὶ τῶν εἰπόντων ὅτι δαιμόνιον εχει ὁ Ἰησοῦς. Περὶ τῶν πειρωμένων Ἰουδαίων λιθοβολεῖν τὸν σοῦν, ὅτι τῷ Ἀβραὰμ προέκρινεν αὐτόν. «Πάλιν οὖν ὁ Ἱησοῦς ἐλάλησεν αὐτοῖς, λέγων· Ἐγώ εἰμι τὸ φῶς τοῦ κόσμου· ὁ ἀκολουθῶν ἐμοὶ, οὐ μὴ περιπατήσει ἐντῇ σκοτίᾳ, ἀλλ´ ἕξει τὸ φῶς τῆς ζωῆς.» Ὁ δὲ Χριστὸς, ἐπειδὴ ἄνω καὶ κάτω τὴν Γαλιλαίαν αὐτῷ προέφερον, καὶ ὡς περὶ ἐνὸς τῶν προφητῶν ἠμφισβήτουν, δεικνύων αὐτοῖς, δτι οὐχ εἷς ἐστι τῶν προφητῶν, φησὶν, ὅτι «Ἐγώ εἰμι τὸ φῶς,» τὸ κυρίως φῶς, οὐχὶ φῶς προφητικὸν, ρερικὸν δηλαδὴ καὶ μικρὰν τὴν λάμψιν ἔχον, ἀλλὰ τὸ ἀληθινὸν φῶς, οὐδὲ Γαλιλαίας ἢ Παλαιστίνης ὅροις εριοριζόμινον, ἀλλὰ τοῦ κόσμου φῶς εἰμι, καὶ τάντων ἀνθρώπων δεσπότης, καὶ περὶ ἐμοῦ ὁ προφήτης εἴρηκε τὸ, «Ἰδοὺ τέθεικά σε εἰς φῶς ἐθνῶν.» Χρήσῃ δὲ κατὰ Νεστορίου καὶ τῷ παρόντι ῥητῷ. Οὐ γὰρ εἰπεν, ὅτι Ἐν ἐμοὶ ἔστι τὸ φῶς τοῦ κόσμου, ἐλλ´ «Ἐγώ εἰμι τὸ φῶς τοῦ κόσμου. Αὐτὸς γὰρ ὁ ΟΑΡΟΤ vΙΙ, φαινόμενος ἄνθρωπος, ὁ αὐτὸς ἦν καὶ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, καὶ φῶς τοῦ κόσμου· οὐχ ὥσπερ Νεστόριος ἐλήρει, ὅτι ἐν τῷ ἀνθρώπῳ τῷ ψιλῷ κατῴκει ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἄπαγε! εἷς γὰρ, ὥσπερ εἴρηται, ἦν ὁ τῆς Μαρίας καὶ τοῦ Θεοῦ Υἱός. «Ὁ δὲ ἀκολουθῶν, φησὶν, ἐμοὶ, οὐ μὴ περιπατήσει ἐν τῇ σκοτίᾳ,» τουπέστιν, οὐ μενεῖ ἐν τῇ πλάνῃ, ἀλλ´ ἀπαλλαγήσεται τῆς πλάνης καὶ τοῦ σκότους. Ἃμα δὲ καὶ τὸν Νικέ. δημον ἐπαινεῖ, καὶ τοὺς ὑπηρέτας ὡς πεπαῤῥησιασμένους, καὶ διὰ τοῦτο ἐν τῷ φωτὶ ὄ-τας. Αἰνίττετς δὲ καὶ τοὺς ὄαρισαίους ἐν τῇ πλάνῃ καὶ τῷ σκότει ὄντας, καὶ κρυφῆ τοὺς δόλους πλέκοντας.

PG 123, skenējuma lpp. ~673–684 (OCR: Calfa GREgORI); text_gr – nodaļas OCR teksts, sadalīts pēc Teofilakta citātiem

Ziņot par kļūdu

Jņ. 8:13–14

„Tad farizeji Viņam sacīja: Tu liecini par Sevi; Tava liecība nav patiesa. Jēzus atbildēja un sacīja tiem: kaut arī Es liecinu par Sevi, Mana liecība ir patiesa, jo Es zinu, no kurienes Es esmu nācis un kurp eju; bet jūs nezināt, no kurienes Es nāku un kurp eju.“ Tā kā Viņš bija sacījis: „Es esmu pasaules gaisma“, tie Viņu vaino, ka Viņš liecina par Sevi. Ak neprātību! Viņš atkal un atkal veda Rakstus, kas liecina par Viņu, bet tie Viņu vaino, ka Viņš liecina par Sevi. Tāpēc arī Viņš pret viņu viltību tiem atbild: „Lai būtu tā, ka Es Pats liecinu par Sevi – kaut gan Es to nedaru, bet Man ir trīs liecinieki: Mans Tēvs, darbi un Raksti, kā arī iepriekš sacīts; tomēr pieņemsim, ka Es Pats liecinu par Sevi. Tātad, kaut arī Es liecinu par Sevi, Mana liecība ir patiesa, jo Es zinu, ka esmu Dieva Dēls un ne vienkāršs cilvēks, bet nāku no augšienes un esmu Dievs. Kā tad Mana liecība būs nepatiesa, ja Es esmu Dievs un tāpēc ticības cienīgs? Jo noteikti Dievs ir ticams liecinieks par Sevi. Bet arī, gatavodamies aiziet pie patiesā Dieva, kā Es varētu melot, gatavodamies aiziet pie Patiesā?“

Citētās Rakstu vietas

Jņ. 8:13–14; Jņ. 5:31–39

Grieķu oriģināls (OCR, nelabots)

«Εἶπον οὖν αὐτῷ οἱ Φαρισαῖοι· Σὺ περὶ σεαυτοῦ μαρτυρεῖς· ἡ μαρτυρία σου οὐκ ἔστιν ἀληθής. Ἀπεκρίθη Ἰησοῦς, καὶ εἶπεν αὐτοῖς· Κἂν ἐγὼ μαρτυρῶ περὶ ἐμαυτοῦ, ἀληθής ἐστιν ἡ μαρτυρία μου. ὅτι οἷδα πόθεν ἦλθον, καὶ ποῦ ὑπάγω· ὑμεῖς δὲ οὐκ οἴδατε, πόθεν ἔρχομαι, καὶ ποῦ ὑπάγω.» Ἐπειδὴ εἶπεν, ὅτι «Ἐγώ εἰμι τὸ φῶς τοῦ κόσμου,» αἰτιῶνται αὐτὸν ὡς περὶ ἑαυτοῦ μαρτυροῦντα. Ὡ τῆς ἀνοίας! Αὐτὸς ἄνω καὶ κάτω τὰς Γραφὰς εἶλκε μα ο τυρούσας περὶ ἑαυτοῦ, καὶ αὐτοὶ αἰτιῶνται αὐτὸν ὡς περὶ ἑαυτοῦ μαρτυροῦντα· διὸ πρὸς τὴν κακουργίαν αὐτῶν καὶ αὐτὸς αὐτοῖς ἀποκρίνεται, ὅτι Ἔστω. αὐτὸς περὶ ἐμαυτοῦ μαρτυρῶ, καίτοι γε μὴ τοῦτο ποιῶν, ἀλλὰ τρεῖς ἔχων μάρτυρας, τὸν Πατέρα μου καὶ τὰ ἔργα, καὶ τὰς Γραφὰς, καθὸ δὴ καὶ ἀνωτέρω εἴρηται· ὅμως θῶμεν, ὅτι αὐτὸς περὶ ἐμαυτοῦ μαρτυρῶ. «Κἂν οὖν ἐγὼ ἐμαυτῷ μαρτυρῶ, ἡ μαρτυρία μου ἀληθής ἐστι, διότι οἶδα, ὅτι τοῦ Θεοῦ εἰμι Υiὸς, καὶ οὐκ ἄνθρωπος ψιλὸς, ἀλλ´ ἄνωθεν ἐρχόμενος καὶ Θεός. Πῶς οὖν ψευδὴς ἔσται ἡ μαρτυρία μου Θεοῦ ὄντος, καὶ διὰ τοῦτο ἀξίου πιστεύεσθαι· Πάντως γὰρ ὁ Θεὸς ἀξιόπιστος ἑαυτῷ μάρτυς. Ἀλλὰ καὶ ποὸς Θεὸν μέλλων ἀπελθεῖν τὸν ἀληθῆ. πῶς ἂυ ψευδοίμην πρὸς τὸν ἀληθῆ μέλλῶν ἀπελθεῖν.

PG 123, skenējuma lpp. ~673–684 (OCR: Calfa GREgORI); text_gr – nodaļas OCR teksts, sadalīts pēc Teofilakta citātiem

Ziņot par kļūdu

Jņ. 8:15–16

„Jūs tiesājat pēc miesas, Es netiesāju nevienu. Un, ja Es arī tiesāju, Mana tiesa ir patiesa, jo Es neesmu viens, bet Es un Tēvs, kas Mani sūtījis.“ „Es gan,“ saka, „būdams Dievs un nācis no augšienes, liecinu par Sevi patiesību; bet jūs, raudzīdamies tikai uz redzamo un tāpēc, ka Es esmu miesā, uzskatāt Mani par tikai miesu, bet ne arī par Dievu un no Dieva nākušu.“ „Jūs tiesājat pēc miesas“, tas ir, aplami. Jo, kā par to, kas dzīvo miesā, saka, ka viņš dzīvo slikti, tā arī par to, kas tiesā pēc miesas, varētu sacīt, ka viņš tiesā netaisni. Tad, it kā kāds būtu sacījis: „Ja mēs, jūdi, tiesājam netaisni, kāpēc Tu nesodi, kāpēc nenosodi?“, Viņš saka: „Es neesmu nācis tāpēc, lai tiesātu. Jo Es tagad nevienu netiesāju; bet, ja Es arī tiesāju, Mana tiesa ir patiesa. Jo jūs būtu nosodīti, ja Es būtu gribējis tiesāt. Bet tagad jūs izvairāties no nosodījuma ne tāpēc, ka Es nespētu jūs nosodīt, bet tāpēc, ka tagad nav laiks. Jo jūsu nosodījumu Es glabāju otrajai atnākšanai.“ Kā Viņš arī citur saka: „Es neesmu nācis pasauli tiesāt, bet izglābt“; jo ka Viņš ir visu Tiesnesis, klausies nemaldīgajās lūpās: „Tēvs visu tiesu ir nodevis Dēlam.“ Tā ka, kad tu dzirdi: „Es netiesāju nevienu“, saproti, ka tas ir sacīts nevis par nākamo atnākšanu, bet par pirmo. Bet, sacīdams: „Es neesmu viens, bet arī Mans Tēvs ir ar Mani“, Viņš parādīja: „Ne Es viens jūs nosodu, bet arī Tēvs. Jo Es netiesāju citādi un Tēvs citādi; bet, kā Es, tā arī Viņš; un, kā Viņš, tā arī Es.“

Citētās Rakstu vietas

Jņ. 8:15–16; Rom. 8:8; Jņ. 12:47; Jņ. 5:22

Grieķu oriģināls (OCR, nelabots)

«Ὑμεῖς κατὰ τὴν σάρκα κρίνετε, ἐγὼ κρίνω οὐδένα. Καὶ ἐὰν κρίνω δὲ ἐγὼ, ἡ κρίσις ἡ ἐμὴ εληθής ἐστιν, ὅτι μόνος οὐκ εἰμὶ, ἀλλ´ ἐγὼ, καὶ ὁ πέμψας με Πατήρ.» Ἐγὼ μὲν, φησί, Θεὸς ὢν, καὶ ἄνωθεν ἐλθὼν, ἀληθῆ περὶ ἐμαυτοῦ μαρτυρῶ· ὑμεῖς δὲ πρὸς τὸ φαινόμενον μόνον ἀποβλέποντες, καὶ διότι ἐν σαρκί εἰμι, σάρκα ψιλήν με ὑπολαμβάνετε, ἀλλ´ οὐχὶ καὶ Θεὸν, καὶ ἐκ Θεοῦ ἐλθόντα. «Κατὰ σάρκα κρίνετε·» τουτέστιν ἐπισφαλῶς. Ὢσπερ γὰρ ὁ ἐν σαρκὶ ζῶν, φαύλως λέγεται ζῇν· οὕτω καὶ ὁ κατὰ σάρκα κρίνων, ἀδίκως κρίνων ἂν λεχθείη. Εἶτα σπερ τινὸς εἰπόντο,· Εἰ ὁδίκως κρίνομεν ἡμεῖς οἱ Ἰουδαὶοι, διὰ τί μὴ κολάζεις, διὰ τί μὴ κατακρίνεις; φησὶν, ὅτι Οὐκ ἐπὶ τούτῳ ἦλθον ἵνα κρίνω. «Ἐγώ. γὰρ οὐδένα κρίνω νυν· καὶ ἐὰν κρίνω δέ, ἡ κρίσις μου ἀληθής ἐστι.» Καὶ γὰρ καταδεδικασμένοι ἅν ἦτε, εἴ γε ἠθέγνησα κρῖναι. Νῦν δὲ ἐκφεύγετε τὴ ν κατάκρισιν, οὐ διότι ἀδυνατῶ ὑμᾶς κατακρῖνα» ἀλλὰ διότι οὐκ ἔστι νῦν καιρός. Τῇ γὰρ δευτέρᾳ παρουσίᾳ ταμιεύομαι τὴν κατάκρισιν ὑμῶν· ὥσπερ. καὶ ἀλλαχοῦ φησι, ὅτι «Οὐκ ἦλθον κρῖναι τὸν κόσμον, ἀλλὰ σῶσαι·» ἐπεὶ ὅτι γε αὐτές ἐστιν ὁ πάντν κριτὴς, ἄκουε τοῦ ἀψευδοῦς στόματος, ὅτι «Ὁ Πατὴρ τὴν κρίσιν πᾶσαν δέδωκε τῷ Υἱῷ Ὥστε Κσαν ἀκούῃ·, ὅτι «Ἐγὼ κρίνω οὐδένα,» μὴ περὶ τῆς μελλούσης παρουσίας, ἀλλὰ τῆς προτέρας, νόει λένεσθαι τοῦτο. Εἰπὼν δὲ, ὅτι «Οὐκ εἰμὶ μόνος, ἀλλὰ καὶ ὁ Πατήρ μου μετ´ ἐμοῦ ἐστιν,» ἔδειξεν, Στι Οὐκ ἐγὼ μόνος καταδικάζω ὑμᾶς, ἀλλὰ καὶ ὁ ΙΙατέο. Οὐ γὰρ ἄλλως μὲν ἐγὼ κρίνω, ἄλλως δὲ ὁ Πατήρ· ἀλλ´ ὥσπερ ἂν ἐγὼ, οὕτω κἀκεῖνος· καὶ ὡς ἐκεῖνος, οὕτω κἀγώ.

PG 123, skenējuma lpp. ~673–684 (OCR: Calfa GREgORI); text_gr – nodaļas OCR teksts, sadalīts pēc Teofilakta citātiem

Ziņot par kļūdu

Jņ. 8:17–18

„Un arī jūsu bauslībā ir rakstīts, ka divu cilvēku liecība ir patiesa. Es esmu Tas, kas liecina par Sevi, un par Mani liecina Tēvs, kas Mani sūtījis.“ Lai saka šeit āriāņi un eunomieši, kas apgalvo, ka Dēls nav vienas būtības ar Tēvu: ja Viņš nebūtu vienas būtības, kā Viņš uzdrošinātos sacīt: „Man ir tā pati vara un ticamība kā Tēvam“? Jo, kā, diviem cilvēkiem liecinot par kaut ko un viņu liecībai esot patiesai, ir acīmredzami, ka arī viņu ticamība ir viena un tā pati, tā arī šeit Viņš parāda, ka Viņa liecība nav ne par ko mazāka par Tēva liecību. Jo klausies, cik ar varu ir sacīts tālākais: „Es esmu Tas, kas liecina par Sevi, un par Mani liecina arī Tēvs.“ Vai redzi vienlīdzīgo varu, un kā Viņš Sevi dara ticamu tāpat kā Tēvu? To Viņš nebūtu uzdrošinājies sacīt, ja pēc cieņas būtu bijis zemāks par Tēvu un ne Viņam līdzīgs un vienas būtības. Jo, ja Viņš būtu gribējis parādīt kādu pazeminājumu un mazākumu, Viņš nebūtu Sevi skaitījis kopā ar Tēvu un nebūtu nostādījis Savu liecību blakus Tēva liecībai; bet, būdams kalps, kā ķeceri bezdievīgi saka, Viņš būtu paraudzījies uz kādu no saviem līdzkalpiem un darījis to par līdzliecinieku, piemēram, es saku, Jāni vai praviešus; vai vienkārši, ja Viņš būtu gribējis šādas liecības, Viņš būtu atradis neskaitāmas. Bet tagad, gribēdams parādīt vienbūtību, kas Viņam ir ar Tēvu, Viņš Sevi skaita kopā ar Tēvu. Bet nebrīnies, ja citur Viņš ieved arī Jāni un Mozu, un praviešus, kas par Viņu liecina. Jo to Viņš dara, raugoties uz klausītāju uzskatu; un, tā kā tie Jāni un Mozu cēla augstāk par Viņu, šī iemesla dēļ Viņš piesauc liecībai tos, kas pie viņiem tika uzskatīti par slaveniem un lieliem. Tā ka, tā kā tiem arī par Dievu un Tēvu bija liels uzskats (jo ko gan citu, ja ne to, ka viņi Viņu godināja kā Dievu?), Viņš tagad ieved par liecinieku arī Pašu To, kas ir Dievs pār visiem. Bet, tā kā Viņš arī Sevi nostāda blakus šādam neapstrīdamam un visnemaldīgākajam lieciniekam, ir pavisam skaidrs, ka Viņam ir tā pati vara un tiesības, kas Tēvam. Un lai kaunas tie, kas sauc Viņu par kalpu un visā mazāku par Tēvu.

Piezīmes (1)
  1. Eunomieši – galējo āriāņu (anomeju) piekritēji, sk. jn-5-19-21.
Citētās Rakstu vietas

Jņ. 8:17–18; 5. Moz. 17:6; 5. Moz. 19:15; Rom. 9:5

Grieķu oriģināls (OCR, nelabots)

«Καὶ ἐν τῷ νόμῳ δὲ τῷ ὑμετέρῳ γέγραπται, ὅτι δύο ἀνθρώπων ἡ μαρτυρία ἀληθής ἐστιν. Ἐγώ εἰμι ἐ μαρτυρῶν περὶ ἐμαυτοῦ, καὶ μαρτυρεῖ περὶ ἐμοῦ ὁ πέμψας με Πατήρ.» Εἰπάτωσαν ἐνταῦθα Ἀρειανοί τε καὶ Εὐνομιανοί, οἱ λέγοντες μὴ ὁμοούσιον εἶναι τῷ Πατρὶ τὸν Υἱόν· εἰ μὴ ὀμοούσιος ἦν, πῶς ἂν ἐτόλ· μησεν εἰπεῖν, ὅτι Τῆς αὐτῆς αὐθεντίας καὶ ἀξιοπιστίας εἰμὶ τῷ Πατρί; Ὦσπερ γὰρ δύο ἀνθρώπων Κπερί τινος μαρτυρούντων, καὶ ἀληθοῦς οὔσης τῆς Κμαρτυρίας αὐτῶν, πρόδηλον ὅτι καὶ ἡ ἀξιοπιστία ἡ αὐτή· οὕτω κἀνταῦθα, οὐδὲν ἔλαττον ἐμφαίνει ἔχειν τὴν ἑαυτοῦ πρὸς τὴν τοῦ Πατρὸς μαρτυρίαν. Ἄκουε Κγὰρ αὐθεντικῶς λεγόμενον τὸ ἐφεξῆς· «Ἐγώ εἰμι ὁ μαρτυρῶν περὶ ἐμαυτοῦ, καὶ μαρτυρεῖ περὶ ἐμοῦ καὶ ἐ Πατήρ.» Ὁρᾷς τὴν ἴσην αὐθεντίαν, καὶ ὅπως ἑαυτὸν ἀξιόπιστον ποιεῖται, ὥσπερ καὶ τὸν Πατέρα; Ὅπερ οὐκ ἂν ἐτόλμησεν εἰπεῖν, εἴ γε ὑποδεέστερος ἦν τοῦ Πατρὸς κατὰ τὴν ἀξίαν, καὶ οὐκ ἴσος αὐτῷ καὶ ὁμοούσιος. Εἰ γὰρ ἠβούλετο ὕφεσίν τινα καὶ ἐλάττωσιν ἐνδείξασθαι, οὐκ ἂν ἑαυτὸν συνηρίθμησε τῶ Πατρὶ, καὶ τὴν οἰκείαν μαρτυρίαν τῇ τοῦ Πατρὸς συγκατέταττε· ἀλλὰ δοῦλος ὢν, καθὼς οἱ αἱρετικοὶ δασσεβοῦσιν εἰς ἔνα τῶν συνδούλων ἀπέβλεψεν ἂν, κάκεῖνον συμμάρτυρα ἐποιήσατο, οἷον τὸν Ἰωάννην κέγω, ἢ τοὺς προφήτας· ἢ ἁπλῶς, εἴ γε τοιαύτας ἱθελε μαρτυρίας, μυρίας ἂν εὖρε. Νῦν δὲ τὴν ὁμοουσιότητα θέλων δεῖξαι, ἢν ἔχει πρὸς τὸν Πατέρα, τῷ Πατρὶ συναριθμεῖ ἑαυτόν. Μὴ θαυμάσῃς δὲ, εἰ ἀλλαχοῦ καὶ Ἰωάννην, καὶ Μωσῆν, καὶ τοὺς προφήτας παράγει περὶ αὐτοῦ μαρτυροῦντας ἕΠρὸς γὰρ τὴν τῶν ἀκροατῶν ὑπόληψιν τοῦτο ποιεῖ· καὶ ἐπειδὴ ἐκεῖνοι τὸν Ἰωάννην καὶ τὸν Μωσῆν αὐτοῦ προετίθεσαν, τούτου ἕνεκεν τοὺς νομιζομένους παρ´ αὐτοῖς ἐνδόξους καὶ μεγάλους εἰς μαρτυρίαν ἕλκει. Ὥστε ἱπεὶ καὶ περὶ τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρὸς μεγάλην ὑπόληψιν εἶχον(καὶ τί γὰρ ἄλλο, ἢ ὡς Θεὸν ἐδόξαζον;], παράγει νῦν καὶ αὐτὸν ἐκεῖνον τὸν ἐπὶ πάντων Θεὸν, μάρτυρα. Ἐπεὶ δὲ καὶ ἑαυτὸν τῷ τοιούτῳ μάρτυρι τῷ ἀπαραγράπτῳ καὶ ἀψευδεστάτῳ συντάττει, προδηλότατον ἄρα, ὅτι τῆς αὐτῆς τῷ Πατρὶ αὐθεντίας και ἐξουσίας ἐστί. Καὶ αἰσχυνέσθωσαν οἱ δοῦλον αλτὸν καὶ ἐλάττω κατὰ πάντα τοῦ Πατρὸς λέτοντες.

PG 123, skenējuma lpp. ~673–684 (OCR: Calfa GREgORI); text_gr – nodaļas OCR teksts, sadalīts pēc Teofilakta citātiem

Ziņot par kļūdu

Jņ. 8:19–20

„Tad tie Viņam sacīja: kur ir Tavs tēvs? Jēzus atbildēja: jūs nepazīstat ne Mani, ne Manu Tēvu. Ja jūs pazītu Mani, jūs pazītu arī Manu Tēvu. Šos vārdus Jēzus runāja pie upuru šķirsta, mācīdams templī. Un neviens Viņu nesatvēra, jo Viņa stunda vēl nebija nākusi.“ Tā kā tie jautāja par Tēvu, Viņu kārdinādami un ne lai mācītos, tāpēc Viņš tos pat nepagodina ar atbildi, bet saka: „Jūs nepazīstat ne Mani, ne Manu Tēvu“, tas ir: „Jūs nevarat pazīt Manu Tēvu bez Manis; tā ka, pat ja jums šķiet, ka godājat Dievu, bet neticat, ka Viņš ir Tēvs Man, patiesajam Dēlam, jums no tā nav nekāda labuma. Jūs arī nepazīstat Viņu, kā Viņš ir jāpazīst; jo tad jūs pazītu un godātu arī Mani; bet tagad, tā kā Mani jūs nepazīstat un negodājat, jūs nepazīstat arī Viņu un neizrādāt Viņam godu, pat ja jums tā šķiet. Bet pie tā, ka Mani nepazīstat, nav vainīgs neviens cits kā jūs paši.“ Vai tu dzirdi, kas bezdievīgi pazemini Dēlu attiecībā pret Tēvu? Ja Viņš nebūtu vienas būtības ar Tēvu, kā Viņš būtu sacījis: „Ja jūs pazītu Mani, jūs pazītu arī Manu Tēvu“? Jo, ja pēc jūsu domām Dēls ir radījums, kā tas, kas pazīst radījumu, pazīst arī Dievu? Jo, protams, kas pazīst eņģeļa būtību, nepazīst arī Dieva būtību. Tātad, tā kā tas, kas pazīst Dēlu, pazīst arī Tēvu, Dēlam ir tā pati būtība, kas Tēvam. „Jā,“ saka, „bet tas, kas pazīst radību, pazīst arī Dievu.“ Nebūt ne; jo daudzi, drīzāk – visi, gan redz, gan pazīst radību; bet Dievu neviens neredz, nedz pazīst. Bet to Jēzus runāja pie upuru šķirsta tempļa vidū; un tik drosmīgi Viņš runāja. Un tomēr tie, kas tīkoja Viņu nonāvēt un turēja Viņu savās rokās, neuzdrošinājās Viņu satvert. Un pat tā tie nesaprata, ka tas patiesi ir dievišķa spēka darbs – būt ienaidnieku ielenktam un palikt neskartam un neaizskartam, turklāt kad tie Viņu meklēja un uzglūnēja pirms Pashas. Tātad To, ko tie meklēja, kad Viņa nebija, un pret ko niknojās arī tad, kad Viņš nebija klāt, – To, turēdami pašos tīklos un tad nespēdami satvert, tie arī tā neatzina Viņa spēku. „Jo,“ saka, „Viņa stunda vēl nebija nākusi“, tas ir, Viņa nāves piemērotais laiks vēl nebija pienācis, kurā Viņam bija jānodod Sevi. Jo arī tad tie nebūtu spējuši neko pret Viņu, ja nebūtu bijis pienācīgais laiks, ko Viņš Pats Sev bija nolicis. Jo krustā sišana nebija nespēka, bet pieļāvuma lieta. Jo Viņš pieļāva, kad gribēja; jo tie jau sen kāroja Viņu nonāvēt, bet tika aizturēti ar Viņa spēka neredzamajām saitēm. Jo Viņam bija ilgāk jāuzturas dzīvē miesā, lai kļūtu cilvēkiem par lielāka labuma devēju gan ar vairāku zīmju parādīšanu, gan ar mācības vārdiem. Bet daži saprot, ka vārdi: „Kur ir Tavs tēvs?“ jūdu sacīti Kungam apvainojumam un nievām. Jo, apvainodami Viņu kā dzimušu netiklībā un nezinošu savu tēvu, tie to saka; vai arī tāpēc, ka Viņa domātais tēvs Jāzeps bija necils, tie saka: „Kur ir Tavs tēvs?“ – it kā sacīdami: „Tavs tēvs ir nezināms un nedižciltīgs; ko Tu mums Viņu atkal un atkal cel priekšā?“

Piezīmes (1)
  1. „Upuru šķirsts“ – grieķu γαζοφυλάκιον (tempļa mantnīca, ziedojumu vieta).
Citētās Rakstu vietas

Jņ. 8:19–20; Jņ. 14:7–9; Jņ. 1:18; Jņ. 10:18

Grieķu oriģināls (OCR, nelabots)

«Ἑλεγον οὖν αὐτῷ· Ποῦ ἐστιν ὁ πατήρ σου; Ἀτεκρίθη ὁ Ἰησοῦς· Οὔτε ἐμὲ οἴδατε, οὔτε τὸν Πατέρα μου. Εἰ ἐμὲ ᾔδειτε, καὶ τὸν Πατέρα μου δειτε ἄν. Ταῦτα τὰ ῥήματα ἐλάλησεν ὁ Ἰησοῦς ἐν τῶ γαζοφυλακίῳ, διδάσκων ἐν τῷ ἱερῷ. Καὶ οὐ δεὶς ἐπίασεν αὐτὸν, ὅτι οὔπω ἐληλύθει ἡ ὥρα αὐτοῦ.» Ἐπειδὴ ὡς πειράζοντες αὐτὸν ἠρώτων περὶ τοῦ Πατρὸς, καὶ οὐχὶ τοῦ μαθεῖν ἕνεκεν· διὰ τοῦτο οὐδὲ´ ἀποκρίσεως αὐτοὺς ἀξιοῖ, ἀλλά φησιν· «Οὕτε ἐμὲ οἴδατε, οὔτε τὸν Πατέρα μου· τουτέστιν, Οὐ δύνασθε γνωναι Πατέρα μου χωρὶς ἐμοῦ· ὥστε κἂν δοκῆτε. τιμᾷν τὸν Θεὸν, οὐ πιστεύητε δὲ αὐτὸν Πατέρα εἶνε « ἐμοῦ τοῦ ἀληθινοῦ Υίοῦ, οὐδὲν ὀὠφελεῖσθε. Οὐδὲ οἴδατε αὐτὸν καθὼς δεῖ γνῶναι, ἐπεὶ ἐγινώσκετε ἂν καὶ ἐτιμᾶτε κἀμέ· νῦν δὲ ἐπεὶ ἐμὲ οὐκ οἴδατε, οὐδὲ τιμᾶτε, οὐδὲ ἐκεῖνον οἴδατε, οὐδὲ τιμὴν αὐτῷ προσάνετε κἂν δοκῆτε. Τοῦ δὲ μὴ εἰδέναι με, οὐκ ἄλλος ὑνιῖν αἴτιος, ἀλλ´ αὐτοὶ ἑαυτοῖς. Ἀκούεις, ὁ τὸν Υἱὸν ἡποβιβάζων ἀσεβῶς τῷ Πατρί; Εἰ μὴ ὁμοούσιος ἦν τῷ Πατρὶ, πῶς ἂν εἰπεν, ὅτι «Εἰ ἐμὲ ᾔδειτε, καὶ τὸν Πατέρα ἦδειτε ἄν;» Εἰ γὰρ καθ´ ὑμᾶς κτίσμα ἐστὶν ὁ Υἱὸς, πῶς ὁ εἰδὼς τὸ κτίσμα, οἶδε καὶ τὸν Θεόν; Οὐ γὰρ δήπου ὁ εἰδὼς τὴν οὐσίαν τοῦ ἀγγέλου, οῖδε καὶ τὴν τοῦ Θεοῦ. Ἐπεὶ οὖν ὁ τὸν Υλν εἰδὼς. καὶ τὸν Πατέρα οἶδε, τῆς αὐτῆς ἄρα οὐσίας τῷ Πατρὶ ὁ Υἱός. Ναὶ, φησὶν, ἀλλ´´ ὁ τὴν κτίσιν εἰδὼς. λδε καὶ τὸν Θεόν. Οὐδαμῶς· πολλοὶ γὰρ, μᾶλλον δὲ ἄπαντες, τὴν κτίσιν μὲν καὶ ὁρῶσι, καὶ οἷδασι· Θεὸν δὲ οὔτε ὁρᾷ τις, οὔτε οἶδε. Ταῦτα δὲ ἐλάλει ὁ Ἰησοῦς ἐν τῷ γαζοφυλακίῳ ἐν μέσῳ τοῦ ἱεροῦ· καὶ οὔτως ἐπαῤῥησιάζετο. Καὶ ὅμως φονῶντες κατ´ αὐτοῦ, καὶ ἐν χεροὶν αὐτὸν ἔχοντες, οὐκ ἐτόλμων πιάοαι αὐτόν. Οὐδὲ οὑτω συνίεσαν, ὅτι θείας τῶ Ἐντι δυνάμεως ἔργον ἐστὶί, τὸ ἐν μέσῳ τῶν ἐχθρῶν περιειλημμένον, ἀβλαβῆ διατηρεῖσθαι καὶ ἀνεπηρέαστον, καὶ ταῦτα, ζητούντων αὐτὸν πρὸ τοῦ Πάσχα καὶ ἐνεδρευόντων. Ὃν οὖν μὴ ὄντα ἐζήτουν, καὶ καθ´ οὗ ἠγρίαινον καὶ ἀπόντος, τοῦτον ἐν μέσοις τοῖς δικτύοις ἔχοντες, εἶτα μὴ δυνάμενοι ἑλεῖν, οὐδὲ οὕτως ἐπεγίνωσκον τὴν αὐτοῦ δύναμιν «Ὅτι οὕπω, φησὶν, ἐληλύθει ἡ ὥρα αὐτοῦ·» τοῦ σέττιν ὁ ἐπιτήδειος καιρὸς τοῦ θανάτου αὐτοῦ οὔπω ἐνειστήκει, καθ´ ὃν ἔμελλεν ἑαυτὸν δοῦναι. Καὶ γὰρ καὶ τότε οὐκ ἂν ἴσχυσαν κατ´ αὐτοῦ, εἰ μὴ ἦν καιρὸς ὁ προσήκων, ὅν αὐτὸς ἑαυτῷ ἐταμιεύσατο. Οὐ γὰο ἀδυναμίας ἦν τὸ σταυρωθῆναι, ἀλλὰ συγχωρήσεως. Συνεχώρησε γὰρ, ὅταν ἠβούλετο· ἐπεὶ ἐκεῖνοί γε ἕμπαλαι ἐπεθύμουν τοῦ θανατῶσαι αὐτὸν ἀλλὰ να τείχοντο τοῖς ἀοράτοις δεσμοῖς τῆς ἰσχύος αὐτοῦ. τδει γὰρ αὐτὸν ἐπὶ πλεῖον ἐνδιατρίθαι τῆ κατὰ σάρκα ζωῇ, ἵνα πλείονος ὡφελείας τοῖς ἀνθρώποις γένηται πρόξενος διά τε σημείων πλειόνων ἐπιδείἘεως καὶ λόγων διδασκαλίας. Τινὲς δὲ τὸ, «Ποῦ Ζστιν ὁ πατήρ σου;» οὕτω νοοῦσιν εἰρῆσθαι παρὰ τῶν Ἰουδαίων πρὸς τὸν Κύριον, ὡς ἐφ´ ὕβρει καὶ όνείδει. Ὑβρίζοντες γὰρ αὐτὸν ὡς ἐκ πορνείας γεγονότα, καὶ μὴ γινώσκοντα τὸν πατέρα αὐτοῦ, ταῦτά φασιν· ἢ καὶ ὡς εὐτελοῦς ὄντος τοῦ νοιιζφιένοιν ατρὸς αὐτοῦ τοῦ Ἰωσήφ, τοῦτο λέγουσι· «Ποῦ ἐστιν ὁ Πατήρ σου;» ὡσανεὶ λέγοντες· Ἀφανής ἐστι καὶ δυσγενὴς ὁ πατήρ σου.· τί αὐτὸν ἡμῖν ἄνωκαὶ κάτω φέρεις;

PG 123, skenējuma lpp. ~673–684 (OCR: Calfa GREgORI); text_gr – nodaļas OCR teksts, sadalīts pēc Teofilakta citātiem

Ziņot par kļūdu

Jņ. 8:21–24

„Tad Jēzus atkal tiem sacīja: Es aizeju, un jūs Mani meklēsiet, un jūs mirsiet savā grēkā. Kur Es aizeju, jūs nevarat nākt. Tad jūdi sacīja: vai Viņš nonāvēs Sevi, ka saka: kur Es aizeju, jūs nevarat nākt? Un Viņš tiem sacīja: jūs esat no apakšas, Es esmu no augšas; jūs esat no šīs pasaules, Es neesmu no šīs pasaules. Tāpēc Es jums sacīju, ka jūs mirsiet savos grēkos. Jo, ja jūs neticēsiet, ka Es tas esmu, jūs mirsiet savos grēkos.“ Kāpēc Viņš tiem bieži saka: „Es aizeju, un jūs Mani meklēsiet“? Lai satricinātu un iebiedētu viņu dvēseles. Jo ievēro, kā tie tūlīt iekrita rūpēs un neizpratnē sacīja: „Vai Viņš nonāvēs Sevi?“ – kaut gan tie kāroja no Viņa atbrīvoties un lūdza, lai Viņš pazustu no vidus, un pat gribēja Viņu nonāvēt; tomēr tie iedomājās par šo lietu kaut ko tik lielu, ka bija par to neizpratnē. Un reizē Viņš bieži saka: „Es aizeju“, rādīdams, ka iepriekš zina Savu nāvi un ka krusts ir nevis viņu spēka, bet Viņa gribas darbs. „Es aizeju,“ saka; „ne jūs Mani vedat, bet Es eju labprātīgi.“ Bet, sacīdams: „Jūs nevarat nākt, kur Es aizeju“, Viņš parāda, ka Viņš gan augšāmcelsies godībā un sēdēs pie Dieva labās rokas, bet viņi mirs savos grēkos. Ko tad viņi uz to saka? „Vai Viņš nonāvēs Sevi?“ Bet Kungs, atceldams šīs viņu aizdomas un rādīdams, ka sevis nonāvēšana nav bez nosodījuma, saka: „Jūs, būdami no apakšas un nespēdami iedomāties neko dievišķu, saskaņā ar to domājat tādas lietas; bet Es, nebūdams no šīs pasaules, tas ir, nedomādams neko pasaulīgu un zemisku, nekad nenonāktu līdz tādam trakumam, lai Sevi nonāvētu; jo tas ir dēmonisks, nevis dievišķs.“ Bet šeit Apolinārs, pieķēries šim vārdam un noteikti sekodams manihejiem, saka: „Vai redzi, Kunga miesa nebija no pasaules, bet no augšas, no debesīm, kā arī Pāvils saka: «Otrais cilvēks ir Kungs no debesīm.»“ Ko tad var sacīt? Noteikti viņam jājautā, kā viņš saprot Kunga apustuļiem sacīto: „Jūs neesat no pasaules“ – vai tā, ka arī viņu miesas bija no debesīm, bet ne no šīs radības, vai tāpēc Kungs to sacīja, ka tie nedomāja par pasaulīgo? Pilnīgi skaidrs, ka Viņš viņiem to sacīja tāpēc, ka tie nedomāja par pasaulīgo. Tātad tā jāsaprot arī: „Es neesmu no pasaules“, tas ir: „Es neesmu kā viens no jums, kas domājat par pasaulīgo“; kā arī Pāvils kādiem saka: „Jūs neesat miesā“; viņš nesaka, ka tie ir bezmiesīgi, bet liecina, ka tiem ir gudrība un atbrīvošanās no miesīgām kaislībām. Ko tad Kungs viņiem atkal? „Ja jūs Man neticēsiet,“ saka, „jūs mirsiet savos grēkos.“ Jo, ja Viņš ir nācis tāpēc, lai noņemtu pasaules grēku, un grēku piedošanu nav iespējams saņemt citādi kā vien caur kristību, bet kristīties tam, kas nav ticējis, nav iespējams, tad ir pilnīgi nepieciešami, ka neticīgais mirst savā grēkā. Jo viņš nav novilcis veco cilvēku, jo nav kristīts. Tāpēc arī Kungs citur saka: „Kas netic, tas jau ir notiesāts“ – ne tikai par to vien, ka nav ticējis, bet arī tāpēc, ka aiziet ar iepriekšējiem grēkiem.

Piezīmes (1)
  1. Apolinārs no Laodikejas – sk. jn-6-59-62.
Citētās Rakstu vietas

Jņ. 8:21–24; Jņ. 7:34; 1. Kor. 15:47; Jņ. 15:19; Rom. 8:9; Jņ. 1:29; Kol. 3:9; Jņ. 3:18

Grieķu oriģināls (OCR, nelabots)

«Εἰαιν οὖν πάλιν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· Ἐγὼ ὑπάγω, καὶ ζητήσετέ με καὶ οὐχ εὑρήσετε, καὶ ἐν τῇ ἀμαρτίᾳ ὑμῶν ἀποθανεῖσθε. Ὅπου ἐγὼ ὑπάγω, ὑμεῖς οὐ ἄνασθι ἐλθεῖν. Ἔλεγον οὖν οἱ Ἰουδαῖοι· Μήτι ἀπο κττνεῖ ἑαυτὸν, ὅτε λέγει, Ὅπου ἐγὼ ὑπάγω, ὑμεῖς οὐ δύνασθε ἐλθεῖν; Καὶ εἷπεν αὐτοῖς· Ὑμεῖς ἐκ τῶν κάτω ἐστὲ, ἐγὼ ἐκ τῶν ἄνω εἰμί· ὑμεῖς ἐκ τοῦ κόσμου ἐστὲ, ἐγὼ ἐκ τοῦ κόσμου τούτου οὐκ εἰμί. Βἰ πον οὖν ὑμῖν, ὅτι ἀποθανεῖσοε ἐν ταῖς ἀμαρτίαις ὑμῶν. Ἐὰν γὰρ μὴ πιστεύσητε, ὅτι ἐγώ εἰμι, ἀποΣανοῖσθε ἐν ταῖς ἁμαρτίαις ὑμῶν.» Τίνος ἔνεκεν συχνάκις αὐτοῖς λέγει τὸ, «Ἑγὼ ὑπάγω, καὶ ζητήσιτέ με;» Ὥστε κατασεῖσαι αὐτῶν καὶ ἐκφοβῆσαι τὰς ψυχάς. Ὅρα γὰρ πῶς εἰς φροντίδα εὐθὺς ἐνέπεσον, ἶ διαποροῦντες ἔλεγον· «Μήτι ἀποκτενεῖ ἑαυτόν; » καίτοι ἐπιθυμοῦντες ἀπαλλαγῆναι αὐτοῦ, καὶ ἐκ μέσου αὐτὸν γενέσθαι εὐχόμενοι, καὶ που καὶ ἀνελεῖν βουλόμενοι· ὅμως οὕτω τι μέγα περὶ τοῦ πράγματος ἐφαντάσθησαν, ὥστε διαπορεῖν περὶ αὐτοῦ Ἄμα δὲ συχνέκις λέγει τὸ· «Ἐγὼ ὑπάγω,» δεικνὸς δτι προγινώσκει τὸν οἰκεῖσν θάνατον, καὶ ὡς οὐ τῆς αὐτῶν δυνάμεως ἔργον ὁ σταυρὸς, ἀλλὰ τῆς αὐτοῦ βουλήσεως. Ὑπάγω γὰρ, φησὶν, οὐχ ὑμεῖς με ἄγετε, ἀλλ´ ἐγὼ ἐθελοντὴς πορεύομαι. Ἐν δὲ τῷ εἰπεῖν, ὅτι «Ὑμεῖς οὐ δύνασθε ἐλθεῖν, ὅπου ἐγὼ ὁπάγω,» δείκνυσιν, ὡς ἄρα ἀναστήσεται μὲν αὐτὸς ἐν δόξῃ. καὶ καθιεῖται ἐκ δεξιῶν τοῦ Θεοῦ, αὐτοὶ δὲ ἐν ταῖς ἀμαρτίαις αὐτῶν ἀποθανοῦνται. Ἐκεῖνοι οίνυν τί πρὸς ταῦτά φασι; «Μή τι ἀποκτενεῖ ἑαυτόν; » Ὁ δὲ Κύριος ἀναιρῶν ταύτην αὐτῶν τὴν ὁπόνοιαν, καὶ δεικνὺς ὅτι οὐκ ἔστιν ἐκτὸς κατακρίσεας τὸ ἀποκτιννύναι ἑαυτὸν, φησίν· Ὑμεῖς ἐκ τῶν κἀτῳ ὄντες, καὶ μηδὲν θεῖον ἐννοῆσαι δυνάμενοι, ἀπολούθως τοιαῦτα νοεῖτε· ἐγὼ δὲ μὴ ὤν ἐκ τοῦ κόσμου τοὔτου, τουτέστι, μηδὲν κοσμικὸν καὶ περίγειον φρονῶν, οὐκ ἄν ποτε εἰς τοῦτο μανίας ἔλθοιμι, ὥστε ἑαυτὸν ἀποκτεῖναι· τοῦτο γὰρ δαιμονῶδες, καὶ οὐ θεῖσν. Ἀλλ´ ἐνταῦθα Ἀπολινάριος δραξάμενος τοῦ ῥητοῦ, φησί, τοῖς Μανιχαίοις πάντως ἑπόμενος, ὅτι Ὁρᾷς, οὐκ ἦν ἐκ τοῦ κόσμου αίοα τὸ σῶμα τοῦ Κυρίου, ἀλλ´ ἄνωθεν ἐξ οὐρανοῦ, ὡς καὶ Παῦλος λέγει, ὅτι «Ὁ δεύτερος ἄνθρω.. πος, ὁ Κύριος ἐξ οὐρανοῦ.» Τί τοίνυν ἔστιν εἰπεῖν· Ἢ πάντως ἐρωτητέον αὐτὸν, πῶς νοεῖ τὸ πρὸς τοὺς ὰτοστόλους παρὰ τοῦ Κυρίου λεγόμενον, ὅτι «Υμεῖς αλκ ἐστὲ ἐκ τοῦ κόσμου;» ἄρα ὡς καὶ αὐτῶν τὰ σώματα ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἐχόντων, ἀλλ´ οὐκ ἐκ ταύτης τῆς κτίσεως, ἢ ὡς μὴ τὰ τοῦ κόσμου φρονούντων, τἷσα τοῦτο ὁ Κύριος; Πρόδηλον πάντως, ὅτι ἐπεὶ μὴ τὰ τοῦν κόσμου ἐφρόνουν, τούτου ἕνεκεν τοῦτο πρὸς αἰτοὺς εἶπεν. Οὕτως οὖν νοητέον καὶ τὸ, «Ἐγὼ οὐκ εἰκὶ ἐκ τοῦ κόσμου·» τουτέστιν, Οὐκ εἰμὶ ὡς εἰς ὑμῶν τῶν τὰ τοῦ κόσμου φρονούντων· ὡς καὶ ὁ Παῦλος πρός τινας λέγει· «Οὐκ ἐστὲ ἐν σαρκί· οὐκ ἀσωμάτους αὐτοὺς εἶν αι λέγει, ἀλλὰ φιλοσοφίαν αὐτοῖς, καὶ σαρκικῶν παθῶν ἀπαλλαγὴν προσμαρτυρεῖ. Τί οὖν πάλιν αὐτοῖς ὁ Κύριος; «Ἐὰν μὴ πιστεύσητα φησὶν, ἐμοὶ, ἐν ταῖς ἁμαρτίαις ὑμῶν ἀποθανεῖσθε. » Εἰ γὰρ διὰ τοῦτο ἦλθεν, ἵνα ἄρῃ τὴν ἀμαρτίαν σοῦ κόσμου, καὶ οὐκ ἔστιν ἄλλως ἄφεσιν ἁμαρτιων λαβεῖν, εἰ μὴ διὰ τοῦ βαπτίσματος, Βαπτισθῆναι δὲτὸν μὴ πιστεύσαντα ἀδύνατον· ἀνάγκη πᾶσα λοιπὸν ἐν τῇ οἰκείᾳ ἁμαρτίᾳ ἀποθανεῖν τὸν ἄπιστον. Οὐ γὰρ ἐξιδύσατο τὸν παλαιὸν ἄνθρωπον, ὅτι μὴ ἐβαπτίσατο. Διὸ καὶ ἀλλαχοῦ φησιν ὁ Κύριος, ὅτι «Ὁ μὴ πιστεύων ἤδη κέκριται,» οὐ κατὰ τοῦτο μόνον τὸ μὴ πιστεῦσαι, ἀλλ´ ὅτι καὶ τὰ πρότερον ἁμαρτήματα ἔχων ἄπεισιν.

PG 123, skenējuma lpp. ~673–684 (OCR: Calfa GREgORI); text_gr – nodaļas OCR teksts, sadalīts pēc Teofilakta citātiem

Ziņot par kļūdu

Jņ. 8:25–27

„Tad tie Viņam sacīja: kas Tu esi? Un Jēzus tiem sacīja: vispār – kāpēc Es vēl ar jums runāju? Daudz Man ir ko par jums runāt un tiesāt; bet Tas, kas Mani sūtījis, ir patiess, un, ko Es no Viņa esmu dzirdējis, to Es runāju pasaulei. Bet viņi nesaprata, ka Viņš tiem runāja par Tēvu.“ Pēc tik ilga laika, pēc tik daudzu zīmju parādīšanas tie Viņam jautā: „Kas Tu esi?“ Tik neprātīgi, zaimotāji un ņirgātāji tie bija. Bet Kungs: „Vispār,“ saka, „kāpēc Es vēl ar jums runāju?“ „Jūs,“ saka, „esat necienīgi pat vispār klausīties Manos vārdos, nemaz nerunājot par to, lai uzzinātu, kas Es esmu; jo visu jūs runājat, Mani kārdinādami, un negribat ieklausīties nevienā Manā vārdā. Bet Es varētu jūs gan atmaskot, un ne tikai atmaskot, bet arī sodīt.“ Jo uz šīm divām lietām Viņš dod mājienu, sacīdams: „Daudz Man ir ko par jums runāt un tiesāt“: ar „runāt“ norādīdams uz atmaskošanu, bet ar „tiesāt“ – uz nosodīšanu un notiesāšanu. „Bet Tas, kas Mani sūtījis,“ saka, „nav Mani sūtījis tāpēc, lai tiesātu un atmaskotu. Jo Dievs nav sūtījis Savu Dēlu, lai Viņš tiesātu pasauli, bet lai Viņš izglābtu pasauli. Tātad, tā kā Mans Tēvs Mani ir sūtījis glābt, un Viņš ir patiess, pamatoti Es tagad nevienu netiesāju, bet runāju tikai to, ko esmu dzirdējis no Sava Tēva – protams, to, kas ved uz pestīšanu, nevis uz atmaskošanu.“ Bet to Viņš sacīja, lai tie nedomātu, ka Viņš nesoda tos aiz nespēka; tātad Viņš rāda, ka nesoda tos nevis kā nespēcīgs, bet kā negribēdams sodīt, jo ir nācis nevis sodīt, bet glābt. Bet, kamēr Viņš to runāja, tie bija tik neprātīgi, ka „nesaprata,“ saka, „ka Viņš tiem runāja par Tēvu“. Kaut gan cik daudz Viņš tiem bija runājis par Tēvu? Bet patiesi viņu neapdomīgā sirds bija aptumšota. Bet daži vārdus: „Bet Tas, kas Mani sūtījis, ir patiess“ saprot tā: „Es varētu,“ saka, „jūs tiesāt arī tagad, bet to glabāju nākamajam laikmetam. Bet jūs neticat un neapsverat atmaksas laiku. Bet, pat ja jūs neticat, Mans Tēvs taču ir patiess, kas ir nolicis dienu, kurā jums tiks atmaksāts, un kas Mani arī sūtījis to sludināt un atklāt pasaulei Savu taisnību un spēku.“

Piezīmes (1)
  1. „Vispār – kāpēc Es vēl ar jums runāju?“ – grieķu τὴν ἀρχὴν ὅ τι καὶ λαλῶ ὑμῖν; Teofilakts to saprot kā izsaucienu („jūs esat necienīgi pat klausīties“). 1965. g. Bībelē: „Pirmkārt Tas, ko Es jums arī saku.“
Citētās Rakstu vietas

Jņ. 8:25–27; Jņ. 3:17; Rom. 1:21; Ap. d. 17:31

Grieķu oriģināls (OCR, nelabots)

«Ἔλεγον οὖν αὐτῷ· Σὺ τίς εἶ; Καὶ εἶπεν αὐτοῖς ἃ Ἰησοῦς· Τὴν ἀρχὴν ὅ τι καὶ λαλῶ ὑμῖν. Πολλὰ ἔχω περὶ ὑμῶν λαλεῖν καὶ κρίνειν, ἀλλ´ ὁ πέμῳας με, ἀληθής ἐστι. Κἀγὼ ἃ ἤκουσα παρ´ αὐτοῦ, ταῦτα λέγω εἰς τὸν κόσμον. Οὐκ ἔγνωσαν δὲ, ὅτι τὸν Πατέρα αὐτοῦ ἔλεγε.» Μετὰ τοσοῦτον χρόνον, μετὰ τοσούτων σημείων ἐπίδειξιν, ἐρωτῶσιν αὐτόν· «Σὺ τίς εἶ; » οὕτως ἦσαν ἀνόητοι, ὑβρισταί τε καὶ χλευασταί. Ὁ δὲ Κύριος, «Τὴν ἀρχὴν, φησίν, ὅ τι καὶ λαλῶ ὑμῖν.» Ὑμεῖς, φησὶ, καὶ τοῦ ὅλως ἀκούειν τῶν παρ´ ἐμοῦ λόγων, ἀνάξιοι ἐστὲ, μήτι γε καὶ μανθάνειν τίς εἰμι· πάντα γὰρ πειράζοντες λέγετε, καὶ οὐδενὶ τῶν παρ ἐμοῦ προσέχειν θέλοντες. Ἐγὼ δὲ ἠδυνάμην, καὶ ὑμᾶς ἐλέγχειν, καὶ μὴ μόνον ἐλέγχειν, ἀλλὰ καὶ κολάζειν. Ταῦτα γὰρ τὰ δύο αἰνίττεται εἰπὼν, ὅτι «Πολλὰ ἔχω ὑμῖν [περὶ ὑμῶν] λαλεῖν καὶ κρίνειν·» διὰ μὲν τοῦ λαλεῖν, τὸ ἐλέγχειν παραδηλῶν · διὰ δὲ τοῦ κρίνειν, τὸ κατακρίνειν καὶ καταδικάζειν. Ἀλλ´ ὁ πέμψας με, φησὶν, οὖκ ἐπὶ τούτῳ ἔπεμψέ με, ἐφ´ ᾧ κρίνειν καὶ ἐλέγχειν. «Οὐ γὰρ ἀπἔστειλεν ὁ Θεὸς τὸν Υἱὸν αὐτοῦ, ἵνα κρίνη τὸν κόσμον · ἀλλ´ ἵνα σώσῃ τὸν κόσμον. «Ἐπεὶ τοίνυν ὁ Πατήρ μου εἰς τὸ σώσειν με ἀπέστειλεν, ἀληθής δέ ἐστιν· εἰκότως οὐδένα κρίνω νῦν, ἀλλὰ μόνον λαλῶ ἃ ἤκουσα παρὰ τοῦ Πατρός μου, τὰ πρὸς σωτηρίαν δηλαδὴς οὐ τὰ πρὸς ἔλεγχον. Ταῦτα δὲ ἔλεγεν, ἵνα μὴ νομίσωσιν, ὅτι οὐχ ὡς ἀδύνατος οὐ κολάζει αὐτούς· δείκνυσιν οὖν. ὅτι οὐχ ὡς ἀδύνατος, ἀλλ´ ὡς οὐ θέλων κολάσαι αὐτοὺς, ἅτε δὴ μὴ ἐπὶ τῷ κολάσαι, ἀλλ´ ἐπὶ τῷ σῶσαι ἐλθών. Ταῦτα δὲ αὐτοῦ λέχοντος, οὕτως ἦσαν ἀνόητοι, ὥστε «οὐκ ἔγνωσαν, φησὶν, ὅτι τὸν Πατέρα αὐτοῦ αὐτοῖς λέγει.» Καἰτοι πόσα πεὶ αοῆ Πατρὸς αὐτοῖς διελέχθη; ἀλλ´ ὄντως ἐσκοτίσθη ἡ ὰσύνετος αὐτῶν καρδία. Τινὲς δὲ οὕτω νοοῦσι τό· «Ἀλλ´ ὁ πέμψας με, ἀληθής ἐστιν·» Ἡδυνάμην, φησὶ, καὶ νῦν κρῖναι ὑμᾶς, ἀλλὰ τῷ μέλλοντι αἰῶνι τοῦτο τηρῶ. Ἀπιστεῖτε δὲ, καὶ τὸν τῆς καὶ ἀνταποδόσεως καιρὸν οὐχ ὑπολογίζεσθε. Ἀλλ´ εἰ καὶ ὑμεῖς ἀπιστεῖτε, ὁ γοῦν ΠΙατήρ μου ἀληθής ἐστιν, ὃς ἔστησεν ἡμέραν καθ´ ἡν ἀνταποδοθήσεται ὑμῖν, ὃς καὶ ἀπέστειλέ με κηρύξαι ταῦτα, καὶ φανερῶσαι τῳ κόσμῳ τὴν αὐτοῦ δικαιοσύνην καὶ δύναμιν.

PG 123, skenējuma lpp. ~673–684 (OCR: Calfa GREgORI); text_gr – nodaļas OCR teksts, sadalīts pēc Teofilakta citātiem

Ziņot par kļūdu

Jņ. 8:28–29

„Tad Jēzus tiem sacīja: kad jūs paaugstināsiet Cilvēka Dēlu, tad jūs atzīsiet, ka Es tas esmu un ka Es neko nedaru no Sevis, bet, kā Mans Tēvs Mani ir mācījis, tā Es runāju. Un Tas, kas Mani sūtījis, ir ar Mani. Tēvs Mani nav atstājis vienu, jo Es vienmēr daru to, kas Viņam patīk.“ Tā kā, darījis daudz zīmju, Viņš tos nebija pievilcis, Viņš runā ar tiem par krustu. „Jūs gan,“ saka, „tad domāsiet esam pilnīgā bezrūpībā un atbrīvojušies no Manis, kad, protams, Mani sitīsiet krustā. Bet Es saku: jūs atzīsiet, ka Es tas esmu“, tas ir, Kristus, Dieva Dēls, kas visu nes un vada, „un ka Es neesmu pretī Tēvam, nedz [daru ko] atšķirtu no Tēva.“ Bet kā tie Viņu atzīs pie krusta? No zīmēm, kas tad notika, no augšāmcelšanās un no [pilsētas] ieņemšanas. Jo tas viss spēja parādīt Viņa spēku. „Tātad jūs atzīsiet abus – gan Manu spēku, kad Mani sitīsiet krustā, gan vienprātību ar Tēvu. Jo Tēvs nebūtu Mani atriebis, nododams jūsu pilsētu romiešiem, nedz darījis zīmes pie krusta, ja Es nebūtu Viņa Dēls un vienprātīgs ar Viņu, bet ne Dieva pretinieks. Tātad tad jūs zināsiet, ka viss, ko Es mācu un runāju, ir no Viņa – noteikti dievišķi un Dieva vārdi, un nevis Mani, bet Tā, kas Mani sūtījis.“ Tad, lai tie nedomātu, ka tikt sūtītam nozīmē pazeminājumu, Viņš saka: „Mans Tēvs ir ar Mani.“ „Jo, kaut arī Viņš Mani sūtīja kā cilvēku, tomēr Es neesmu no Viņa atdalīts, bet Viņš ir ar Mani, kā Dievs, kas ir kopā ar Dievu.“ Bet, atkal novirzīdams runu uz pazemīgāko, Viņš saka: „Un Viņš Mani nav atstājis vienu, jo Es daru to, kas Viņam patīk.“ Bet šīs pazemīgās lietas Viņš runā jūdu dēļ. Jo, tā kā tie sacīja: „Viņš nav no Dieva, jo neievēro sabatu“, Viņš saka: „Es daru to, kas Viņam patīk.“ „Tā ka, pat ja Es atceļu sabatu, tas Viņam patīk.“ Bet ar šiem pazemīgajiem vārdiem Viņš ne tikai nemaz nekaitēja Savai godībai, bet klausītājiem deva labumu, drīzāk – arī ar to nostiprināja Savu godību. Jo tie, kas dzirdēja Viņu visu attiecinām uz Tēvu, vairāk Viņam pieslējās un ticēja Viņam; tā ka pazemīgās lietas Viņu drīzāk paaugstināja. Vai redzi svētīgās pazemības sasniegumus? Bet ka tas tā ir, klausies tālākajā:

Citētās Rakstu vietas

Jņ. 8:28–29; Jņ. 3:14; Ebr. 1:3; Mt. 27:51–54; Jņ. 9:16

Grieķu oriģināls (OCR, nelabots)

Εἶπεν οὖν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· Ὅταν ὑψώσητε τὸν Υλν τοῦ ἀνθρώπου, τότε γνώσεσθε, ὅτι ἐγώ εἰμι, καὶ ἀπ´ ἐμαυτοῦ ποιῶ οὐδὲν, ἀλλὰ καθὼς ἐδίδαξέ με ῥ Πατήρ μου, ταῦτα λαλῶ, καὶ ὁ πέμψας με, μετ´ ἐμοῦ ἐστιν. Οὐκ ἀφῆκέ με μόνον ὁ Πατὴρ, ὅτι ἐγὼ σὰ ἀρεστὰ αὐτῷ ποιῶ πάντοτε.» Ἐπειδὴ πολλὰ σημεῖα ποιήσας οὐκ ἐπεσπάσατο τούτους, περὶ τοῦ σταυροῦ αὐτοίς διαλέγεται. Ὑμεῖς μὲν γὰρ, φησί, τότε δόξετε ἐν παντελεῖ ἀμεριμνίᾳ εἶναι, καὶ ἀπαλλαγῆναί μου, ὅτε δηλαδή με σταυρώσετε. Ἐγὼ δὲ λέγω, ὅτι «γνώσεσθε, ὅτι ἐγὼ εἰμι·» τουτέστιν, ὁ Χριστὸς ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ τὰ πάντα φέρων καὶ Κγων, καὶ ὅτι οὐκ ἐναντίος εἰμὶ τῷ Πατρὶ, οὐδὲ ἀπ´ κεχωρισμένον τοῦ Πατρικοῦ. Πῶς δὲ ἔμελλον γνῶναι αὐτὸν ἐν τῷ σταυρῷ; Ἀπὸ τῶν σημείων τῶν τηνικαῦτα. ἀπὸ τῆς ἀναστάσεως καὶ τῆς ἁλώσεως, Ταῦτα γὰρ πάντα ἱκανὰ ἦν ἐμφῆναι τὴν ἰσχὺν αὐτοῦ. Ἀμφότερατοίνυν γνώσεσθε, καὶ τὴν ἰσχὺν τὴν ἔμὴν, ἦταν σταυρῶσητέ με, καὶ τὴν ὁμόνοιαν τὴν πρὸς τὸν Πατέρα. Οὐ γὰρ ἂν ὁ Πατήρ ἢ ἐξεδίκησέ με, παραδοὺς τὴν πόλιν ὑμῶν τοῖς Ῥωμαίοις, ἢ σημεῖα ἐν τῳ σταυρῷ ἐπετέλει, εἰ μὴ Υἱὸς ἤμην αὐτοῦ, καὶ ἐμογνώμων, ἀλλ´ οὐκ ἀντίθεος. Τότε οὐν εἴσεσθε, δτι ὅσα διδάσκω καὶ λέγω, ἀπ´ ἐκείνου εἰσί, θεῖα κάντως καὶ Θεοῦ ῥήματα, καὶ οὐκ ἐμὰ, ἀλλὰ τοῦ πέμψαντός με. Εἶτα ἵνα μὴ νομίσωσιν, ὅτι τὸ πεμφθῆναι καὶ ἀποσταλῆναι ὕφεσιν δηλοῖ, φησίν, ὅτι «Ὁ Πατήρ μου μετ´ ἐμοῦ ἐστιν.» Εἰ γὰρ καὶ ἀπέστειλέ με ὡς ἄνθρωπον, ἀλλ´ οὖν οὐκ ἐχωρίσθην αὐτοῦ, ἀλλὰ μετ´ ἐμοῦ ἐστιν, ὡς Θεὸς Θεῷ συνών. Ἐπὶ τὸ ταπεινότερον δὲ πάλιν τὸν λόγον κατάγων, φησὶ, «Καὶ οὐκ ἀφῆκέ μεμόνον, ὅτι ἐγὼ τὰ ἀρεστὰ αὐτῷ ποιῶ.» Διὰ τοὺς Ἰουδαίους δὲ ταῦτα τὰ ταπεινὰ φθέγγεται. Ἐπεὶ γὰρ ἔλεγον ἐκεῖνοι, ὅτι «Οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ Θεοῦ, ὅτι τὸ Σάββατον οὐ τηρεῖ·» φησίν· Ὁτι τὰ ἀρεστὰ αὐτῷ ποιῶ.» Ὥστε κἂν τὸ Σάββατον λύω, ἀρεστὸν αὐτῷ τοῦτο Ἐκ τούτων δὲ τῶν ταπεινῶν ῥνμάτων αὐτὸς μὲν οὐδὲν ἐλυμαίνετο τῇ οἱκείᾳ δόξῃ τοῖ- δὲ ἀκούουσιν ὡοέλειαν ἐποίει, μᾶλλον δὲ καὶ τὴν δόξαν αὐτοῦ συνίστα διὰ τούτου. Οἱ γὰρ ἀκούσντες αὐτοῦ πάντα εἰς τὸν Πατέρα ἀναφέροντος, μᾶλλον αὐτῷ προσετίθεντο, καὶ ἐπίστευον εἰς αὐτόν· ὥστε τὰ ταπεινὰ μᾶλλον ὕψουν αὐτόν. Ὁρᾷς τὰ κατορβώματα τῆς μακαρίας ταπιινώσεως; Ὅτι δὲ ταῦτα οὕτως ἔχει, ἄκουε τῶν ἐφεξης,

PG 123, skenējuma lpp. ~673–684 (OCR: Calfa GREgORI); text_gr – nodaļas OCR teksts, sadalīts pēc Teofilakta citātiem

Ziņot par kļūdu

Jņ. 8:30

„Kad Viņš to runāja, daudzi Viņam noticēja.“ To, ko es teicu, – ka klausītājus vairāk iekaroja pazemīgākie vārdi – atzīmē arī evaņģēlists. „Jo, kad Viņš to runāja,“ saka, „daudzi noticēja“ – šos pazemīgos vārdus, kas it kā nebija Viņa godības cienīgi. Tā ka, kad tu dzirdi Viņu sakām par Sevi kaut ko mazu un necilu, neapjūc. Jo Viņš to runā klausītāju dēļ, kas nespēja domāt neko augstāku, bet tūlīt kļuva nikni. Un kāpēc gan viņiem tā nenotiktu, ja viņi nespēja aizsniegt teoloģiskā noslēpuma dziļumu, kad pat kristiešiem, kas ir atzinuši Viņa spēku un caur Viņu izglābti, Viņa godības augstums ir kļuvis nesasniedzams? Bet, dzirdēdams: „Daudzi noticēja“, saproti, ka tie noticēja [ne] pamatīgi, bet tā, kā gadījās, ne kā vajadzēja, bet it kā patikā un atpūzdamies pie vārdu pazemības.

Citētās Rakstu vietas

Jņ. 8:30

Grieķu oriģināls (OCR, nelabots)

«Ταῦτα αὐτοῦ λαλοῦντος, πολλοὶ ἐπίστευσαν εἰς αὐτόν.» Ὅπερ εἶπον, ὅτι διὰ τῶν ταπεινοτέρων ῥημάτων μᾶλλον ὑπήγοντο οἱ ἀκροαταί, τοῦτο καὶ ὁ εὐαγγελιστὴς ἐπισημαίνεται. «Ταῦτα γὰρ, φησὶν, αὐτοῦ λαλοῦντος, πολλοὶ ἐπίστευσαν·» ταῦτα τὰ ταπεινὰ. ῥήματα, καὶ ἀνάξια δῆθεν τῆς δόξης αὐτοῦ. Ὥστε οιτκοῆ ὄταν ἀκούῃς αὐτοῦ μικρά τινα καὶ εὐτελῆ περὶ ἐαυτοῦ λέγοντος, μὴ θορυβοῦ. Διὰ γὰρ τοὺς ἀκροατὰς ταῦτα φθέγγεται, μὴ δυναμένους ὑψηλότερόν τι νοῆσαι, ἀλλ´ εὐθὺς ἀγριαίνοντας. Τί δε οὐκ ἔμελλον τοῦτο πάσχειν, μὴ δυνάμενοι εἰς τὸ βάθος τοῦ θεολογικοῦ μυστηρίου φθάσαι, ὅπου γε καὶ Χριστιανοῖς τὴν αὐτοῦ δύναμιν ἐγνωκόσι, καὶ δι´ αὐτοῦ σωθεῖσι, τὸ ὕψος τῆς αὐτοῦ δόξης ἀνέφικτον ἐγένεσο· Ἀκούων δὲέ, ὅτι «Πολλοὶ ἐπίστευσαν.» οἴτω vάει τούτους πιατεύσαντας, [οὐχ] ἁπλῶς, καὶ ὡς ἔτυχεν, οὐχ ὡς ἐχρῆν, ἀλλ´ ὡσπερεὶ ἀρεσθέντας καὶ ἀναπαυσαμένους ἐπὶ τῇ τῶν λόγων ταπεινότητι.

PG 123, skenējuma lpp. ~673–684 (OCR: Calfa GREgORI); text_gr – nodaļas OCR teksts, sadalīts pēc Teofilakta citātiem

Ziņot par kļūdu

Jņ. 8:31–32

„Tad Jēzus sacīja jūdiem, kas Viņam bija noticējuši: ja jūs paliksiet Manā vārdā, jūs patiesi esat Mani mācekļi, un jūs atzīsiet patiesību, un patiesība darīs jūs brīvus.“ Bet ka tie nebija tādi ticīgie, protams, pareizi, ir skaidrs. „Jo Viņš sacīja,“ saka, „jūdiem, kas bija noticējuši: ja jūs paliksiet Manā vārdā.“ Jo Viņš dod mājienu, ka tie gan noticēja, bet virspusēji, un tāpēc nepaliks ticībā. Bet, atmaskodams tos, ka tie ir tādi, Viņš parāda, ka zina viņu sirdis un ir Dievs. Bet, tā kā daži, kas iepriekš šķita Viņa mācekļi, bija aizgājuši, tāpēc Viņš tiem, kas tagad noticējuši, saka: „Tie gan aizgāja; bet, ja jūs paliksiet Manā vārdā un ticībā, jūs atzīsiet patiesību“, tas ir, „Mani; jo Es esmu patiesība. Jo tagad jūs neatzīstat patiesību; jo viss bauslības saturs, ko jūs domājat ievērojam, nav patiesība, bet pirmtēls un ēna. Bet, ja jūs atzīsiet Mani, kas esmu patiesais, patiesība darīs jūs brīvus“, tas ir, „Es, protams, [atbrīvošu jūs] no grēkiem.“ Jo tas, kas tic Tam, kas nes pasaules grēku, noteikti ir atbrīvots no grēkiem. Tātad, kā Viņš neticīgajiem sacīja: „Jūs mirsiet savos grēkos“, tā tiem, kas paliks ticībā, Viņš apsola atbrīvošanu no grēkiem. Jo bauslības upuri un apslacīšanas neatbrīvoja no grēkiem, jo tie bija pirmtēli; bet šis garīgais un patiesais upuris atbrīvo caur ticību un atziņu, kad mēs vairs neesam kalpi, bet kļūstam par Dieva dēliem.

Citētās Rakstu vietas

Jņ. 8:31–32; Jņ. 6:66; Jņ. 14:6; Ebr. 10:1–4; Gal. 4:7

Grieķu oriģināls (OCR, nelabots)

«Ἔλεγεν οὖν ὁ Ἰησοῦς πρὸς τοὺς πεπιστευκότας αὐτῷ Ἰουδαίους· Ἔὰν ὑμεῖς μείνητε ἐν τῷ λόγῳ τῷ ἐμῷ, ἀληθῶς μαθηταί μου ἐστέ, καὶ γνώσεσθε τὴν ἀλήθειαν, καὶ ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς.» Ὅτι δὲ οὐκ ἦσαν τοιοῦτοι πιστοὶ, ἀκριβεῖς δηλαδὴ, δῆλον. «Ἔλεγε γὰρ, φησὶ, πρὸς τοὺς πεπιστευκότας Ἰουδαίους· Ἐἀν ὑμεῖς μείνητε ἐν τῷ λόγῳ τῷ ἐμῷ.» Αἰνίττεται γὰρ αὐτοὺς πιστεύσαντας μὲν, ἐπιπολαίως δὲ, καὶ διὰ τοῦτο μηδὲ παραμενοῦντας ἐν τῇ πίστει. Ἐλέγχων δὲ αὐτοὺς οὕτως ἔχοντας, δείκνυσιν, ὡς οἶδε πὰς καρδίας αὐτῶν, καὶ Θεός ἐστιν. Ἐπεὶ δὲ καί τινες ἀνεχώρησαν, πρώην δοκοῦντες αὐτοῦ μαθηταὶ εῖναι διὰ τοῦτο πρὸς τοὺς νῦν πιστεύσαντάς φησιν, ὅτι Ἐκεῖνοι μὲν ἀνεχώρησαν, ἐὰν δὲ ὑμεῖς μείνητε ἐν τῷ λόγῳ τῷ ἐμῷ καὶ τῇ πίσσει, ἐπιγνώσεσθε τὴν ἀλήθειαν· τοῦτέστιν, Ἐμέ· ἐγὼ γάρ εἰμι ἡ ἀλήθεια. Ὧς νῦν γε οὐκ ἐπιγινώσκετε τὴν ἀλήθειαν· οὐ γὰρ ὰλήθεια, ἀλλὰ τύπος καὶ σκιὰ πάντα τὰ τοῦ νόμου, ἂυ ὑμεῖς δοκεῖτε τηρεῖν. Ἀλλ´ ἐὰν ἐμὲ ἐπιγνῶτε τὸν ὰληθῆ ὄντα, «ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς·» τουτέστιν, Ἐγὼ δηλαδὴ ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν. Ὁ γὰρ πιστεύων εἰς τὸν αἴροντα τὴν ἀμαρτίαν τοῦ κόσμου, πάντως ἀπήλλακται τῶν ἀμαρτιῶν. Ὧαπερ οὐν τοῖς ὰπιστοῦσιν εἴπεν. ὅτι «Ἐν ταῖς ἁμαρτίαις ὑμῶν ἀποθανεῖσθε,» οὕτω τοῖς παραμενοῦσιν ἐν τῇ πίστει, ἐπαγγέλλεται τὴν ἐλευθερίαν τῶν ἀμαρτιῶν. Αἰ μὲν γὰρ νομικαὶ θυσίαι, καὶ οἱ ῥαντισμοὶ, οὐκ ἀπήλλαττον ἀμαρτιῶν· τύποι γὰρ ἦαν. Ἰ δὲ πνευματικὴ θυσία αὕτη καὶ ἀληθινὴ, διὰ τῆς πίστεως καὶ ἐπιγνώσεως ἐλευθεροῖ, οὐκ ἔτι δούλους ἡμᾶς ὄντας, ἀλλῆ υἱοὺς γινομένους Θεοῦ.

PG 123, skenējuma lpp. ~673–684 (OCR: Calfa GREgORI); text_gr – nodaļas OCR teksts, sadalīts pēc Teofilakta citātiem

Ziņot par kļūdu

Jņ. 8:33–36

„Tie Viņam atbildēja: mēs esam Ābrahāma dzimums un nekad nevienam neesam kalpojuši; kā Tu saki: jūs kļūsiet brīvi? Jēzus tiem atbildēja: patiesi, patiesi Es jums saku: ikviens, kas dara grēku, ir grēka kalps. Bet kalps nepaliek namā mūžīgi; Dēls paliek mūžīgi. Tātad, ja Dēls jūs darīs brīvus, jūs patiesi būsiet brīvi.“ Atkal lielībnieki, raudzīdamies uz savu negodpilno dižciltību, kļūst nikni, sacīdami: „Mēs esam Ābrahāma dzimums.“ Kaut gan viņiem vajadzēja sašust par ko citu, ja jau bija jāsaskaišas. Jo Viņš tiem bija sacījis: „Jūs atzīsiet patiesību.“ Tātad viņiem vajadzēja sacīt: „Ko? Vai tad tagad mēs nezinām patiesību, bet viss bauslības saturs un mūsu atziņa ir meli?“ Bet par neko no tā viņiem nerūpēja, bet viņi sāpinās par pasaulīgām lietām, domādami, ka viņiem pārmesta tāda kalpība un nedižciltība: „Mēs esam Ābrahāma dzimums.“ Nekur viņi nepiemin savus labos darbus, bet atsaucas uz tēviem; tāpēc arī Jānis viņiem saka: „Nesāciet sacīt: mums ir tēvs Ābrahāms.“ Kaut gan viņi acīmredzami meloja, sacīdami, ka nevienam nav kalpojuši. Jo viņi kalpoja, cik reizes tika aizvesti gūstā, – ēģiptiešiem un babiloniešiem, un daudziem citiem. Bet Kungs viņus neatmasko, ka melo, jo negribēja parādīt, ka tie ir cilvēku kalpi, bet grēka, – kas ir arī visgrūtākā kalpība, no kuras var atbrīvot vienīgi Dievs. Jo grēkus piedot var vienīgi Dievs. Tāpēc Viņš saka: „Ikviens, kas dara grēku, ir grēka kalps“, un „tātad arī jūs esat kalpi, jo esat grēcinieki“. Tad, tā kā bija sagaidāms, ka tie sacīs: „Kaut arī mēs esam pakļauti tādai kalpībai, mums taču ir upuri, ir priesteri, kas mūs šķīstīs no grēkiem“, Viņš saka: „Arī tie ir kalpi. Jo visi ir grēkojuši un ir zaudējuši Dieva godību. Un tātad, būdami arī paši kalpi, jūsu priesteri nevar citiem piedot grēkus.“ To arī Pats Pāvils saka skaidrāk: „Priesterim jānes upuris par sevi tāpat kā par tautu, jo arī pats ir apņemts ar vājumu.“ „Kalps,“ saka, „nepaliek namā“, tas ir, viņam nav varas dāvāt, jo viņš nav nama saimnieks; „bet Dēls ir nama saimnieks un paliek namā.“ Bet par namu Viņš sauc varu, kā arī citur Viņš tā sauc valdīšanu, sacīdams: „Mana Tēva namā ir daudz mājokļu.“ „Tātad tiem, jūsu priesteriem, kas ir kalpi, nebija varas piedot; bet Es, Dēls, palikdams namā – es saku, varā un valdnieka spēkā – un būdams nama saimnieks, dāvāju jums brīvību. Jo viss ir Mans, un Man ir tas pats spēks un tā pati vara, kas Tēvam; un, ja Es atbrīvošu, tad jūs tiksiet pagodināti ar patieso brīvību; jo tagad jūs sev piedēvējat nepatiesu brīvību; bet patiesi un īsti brīvi jūs būsiet caur Mani.“

Piezīmes (1)
  1. „Ēģiptiešiem un babiloniešiem“ – Ēģiptes verdzība un Babilonas gūsts.
Citētās Rakstu vietas

Jņ. 8:33–36; Mt. 3:9; Mk. 2:7; Rom. 3:23; Ebr. 5:1–3; Jņ. 14:2

Grieķu oriģināls (OCR, nelabots)

«Ἀπεκρίθησαν, καὶ εἶπον αὐτῷ· Σπέρμα Ἀβραάμ ἐσιλεν καὶ ρὐδενὶ δεδουλεύκαμεν πώποτε· πῶς σὕ λέγεις, ὅτι Ἐλεύθεροι γενήσεσθε; ὰπεκρίθη αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· Ἀμὴν, ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ὅτι πᾶς ὁ ποιῶν τὴν ἀμαρτίαν, δοῦλός ἐστι τῆς ἀμαρτίας· Ὁ δὲ δοῦλος οὐ μένει ἐν τῇ οἰκίᾳ εἰς τὸν αἰῶνα· ὁ Υἱὸς μένε, εἰς τὸν αἰῶνα. Ἐὰν οὖν ὁ Υιὸς ὑμᾶς ἐλευθερώσῃ, ὄντως ἐλεύθεροί ἐστε.» Πάλιν οἱ ἀλαζόνες πρὸς τὴν ἄδοξον αὐτῶν εὐγένειαν ἀφορῶντες, ἀγριαίνουσι, «Σπέρμα Ἀβραάμ ἐσμεν,» λέγοντες. Καίτοι ἐχρῆν αὐτος ἐπ´ ἄλλω ἀγανακτῆσαι, εἴ γε ἔδει ἀγανα κτεῖν. Εἶπε γὰρ αὐτοῖς, ὅτι «Τὴν ἀλήθειαν γνώσεσθε. » Ἐχρῆν οὖν εἰπεῖν· Τί δέ; νῦν τὴν ἀλήθειαν οὐκ ἴσμεν, ἀλλὰ ψεῦδος ἅπαντα τὰ τοῦ νόμου, καὶ ἡ γνῶσις ἡ ἡμετέρα; Ἀλλ´ οὐδενὸς τούτων αὐτοῖς ἔμελεν, ἀλλ´ ἐπὶ κοσμικοῖς πράγμασιν ἀλγοῦσι, δουλείαν ὀνειδισθῆναι τοιαύτην καὶ δυσγένειαν ὑπολαβόντες · «Σπέρμα Ἀβραάμ ἐσμεν.» Οὐδαμοῦ τῶν οἱκείων κατοοθωμάτων μέμνηνται, ἀλλ´ ἐπὶ τοὺς πατέρας ἀνατρέχουσι· διὸ καὶ ὁ Ἰωάννης πρὸς αὐτούς· «Μὴ ἄρξησθε, φησί, λέγειν· Πατέρα ἔχομεν τὸν Ἀβραάμ.» Καίτοι προφανῶς ἐψεύδοντο, λέγοντες οὐδενὶ δεδουλευκέναι. Ἐδούλευσαν γὰρ ὁσάκις ᾖχμαλωτίσθησαν, Αἰγυπτίοις, καὶ Βαβυλωνίοις, καὶ ἑτέροις πολλοῖς. Οὐκ ἐλέγχει δὲ ὁ Κύριος αὐτοὺς ψενδομένους, ἐπεὶ μὴ ἐσπούδαζεν αὐτοὺς δεῖξαι δούλαυς ἀνθρώπων, ἀλλὰ ἁμαρτίας, ἤτις καὶ χαλεπωτάτη δουλεία ἐστὶν, ἧς μόνος Θεὸς ἀπαλλάξαι δύναται. Τὸ γὰρ ἀφεῖναι ἀμαρτίας, Θεοῦ μόνου. Διό φησι· «Πᾶς ὁ ποιῶν τὴν ἁμαρτίαν, δοῦλός ἐστι τῆς ἁμαρσίας ·» καὶ ὑμεῖς οὖν δοῦλοί ἐστε, καθὸ ἀμαρτωλοί. Εἶτα ἐπεὶ εἰκὸς ἦν ἐκείνους εἰπεῖν, ὅτι Εἰ καὶ τοιαύτῃ δουλείᾳ ὑποκείμεθα, ἀλλὰ θυσίας ἔχομεν, ἀλλ´ ἱερεῖς, οἶ καθαρίσουσιν ἡμᾶς ἐκ τῶν ἁμαρτιῶν· φησὶν, ὅτι Καὶ ἐκεῖνοι δοῦλοί εἰσι· «Πάντες γὰρ ἤμαρτον, καὶ ῥστεροῦνται τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ.» Καὶ λοιπὸν δοῦλοι κἀκεῖνοι ὄντες οἱ ἱερεῖς ὑμῶν, οὐκ ἔχουσιν ἐξουσίαν ἀφιέναι ἄλλοις ἁμαρτίας. Ὃ καὶ αὐτὸς ὁ Παῦλος σαφέστερόν φησιν, ὅτι «Ὁφείλει ὁ ἱερεὺς ὑπὲρ ἑαυτοῦ προσφέρειν, καθὰ καὶ ὑπὲρ τοῦ λαοῦ, ἐπεὶ καὶ αὐτὸς πιρίκειται ἀσθενείαις.» ππ«Ὁ δοῦλος, φησὶν, οὐ μένει ἐν τῇ οἰκίᾳ·» τουτέστιν, οὐκ ἔχει ἐξουσίαν χαρίζεσθαι, ἅτε μὴ ὢν οἰκοδεσπότης· ὁ δὲ Υἱὸς οἰκοδεσπότης ἐστὶ, καὶ μένει ἐν τῇ οἰκίᾳ. Οἰκίαν δὲ λέγει τὴν ἐξουσίαν, καθὰ καὶ ἀλλαχοῦ τὴν ἀρχὴν οὕτως ὀνομάζει, «Ἐν τῇ οἰκίᾳ, λέγων, τοῦ Πατρός μου πολλαὶ μοναί εἰσιν.» Ἐκεῖνοι μὲν οὖν οἱ ἱερεῖς ὑμέτεροι. οῦλοι ὄντες, οὐκ εἶχον ἐξουσίαν ἀφιέναι· ὁ δὲ Υἱὸς ἐγὼ μένων ἐν τῇ οἰκίᾳ, τῇ ἐξουσίᾳ, φημὶ, καὶ τῇ ἀρχικῇ αὐθεντίᾳ, καὶ οἰκοδεσπότης ὢν, ἐλευθερίαν μῖν χαρίζομαι. Πάντα γὰρ ἐμά ἐστι, καὶ ὁμοδύναμάς εἰμι, καὶ ὁμοεξούσιος τῷ Πατρί· καὶ ἐὰν ἐγὼ ἐλευθερώσω, τότε τῇ ἁληθεῖ ἐλευθερίᾳ τιμηθήσεσθε, ὡς νῦν γε ψευδῆ ἐλευθερίαν ἑαυτοῖς ἐπιοῃιαίζετε· ἔντως δὲ καὶ ἀληθῶς ἐλεύθεροι παρ´ ἐμοῦ ἔσεσθε

PG 123, skenējuma lpp. ~673–684 (OCR: Calfa GREgORI); text_gr – nodaļas OCR teksts, sadalīts pēc Teofilakta citātiem

Ziņot par kļūdu

Jņ. 8:37–38

„Es zinu, ka jūs esat Ābrahāma dzimums; bet jūs meklējat Mani nonāvēt, jo Mans vārds jūsos neatrod vietas. Es runāju to, ko esmu redzējis pie Sava Tēva; un jūs darāt to, ko esat redzējuši pie sava tēva.“ „Jūs gan,“ saka, „sevi darāt par Ābrahāma dzimumu; un arī Es tam piekrītu, ka jūs saglabājat miesīgo radniecību ar šo svēto; bet radniecības pēc gara jums nav. Viņš bija taisns, cilvēkmīlīgs un viesmīlīgs; bet jūs – lai Es nerunātu par jūsu pārējo dzīvi, bet pārbaudītu tikai to, ko jūs tagad acīmredzami darāt, – esat asinskāri un necilvēcīgi; jo jūs meklējat Mani nonāvēt un tīkojat pēc Manas slepkavības. Kā tad jūs patiesi esat viņa dēli, ja tik ļoti atpaliekat no tēva īpašībām? Tātad, ja jūs lepojaties ar radniecību, jums jāatdarina arī viņa tikums.“ Tad, lai tiem nebūtu ko sacīt: „Mēs Tevi meklējam nonāvēt taisnīgi“, Viņš min iemeslu: „Jo jūs,“ saka, „trakojat pret Mani ne cita iemesla dēļ kā vien tāpēc, ka Mans vārds ir augstāks par jūsu prātu un jums neaptverams.“ Kaut gan tā dēļ nevajadzēja nonāvēt, bet drīzāk lūgt, lai Viņš māca mācību augstumu, un godāt, un kalpot. Tad, lai tie Viņam nesacītu: „Mēs pamatoti Tevi ienīstam Tava vārda dēļ; jo Tu mums nesaki no Dieva, [bet pats izdomā] savu mācību“, Viņš saka: „Es nerunāju no Sevis, bet to, ko esmu redzējis pie Sava Tēva, to Es runāju; un arī jūs darāt to, ko esat redzējuši pie sava tēva.“ „Jo Es,“ saka, „runāju dievišķas un debesu lietas un ar tām parādu Savu Tēvu; bet arī jūs ar to, ko darāt, attēlojat savu tēvu“ – noteikti velnu. Bet, kad tu dzirdi Viņu sakām: „Ko esmu redzējis, to runāju“, nesaproti miesas redzēšanu, bet dabisku atziņu – patiesu un uzticamu. Jo, kā veselas acis, redzēdamas esošo un patieso, redz patiesi un nekļūdās, tā arī Es patiesi runāju to, ko esmu atzinis pie Tēva.

Citētās Rakstu vietas

Jņ. 8:37–38; 1. Moz. 18:1–8; Jņ. 8:44

Grieķu oriģināls (OCR, nelabots)

«Οἱδα ὅτι σπέρμα Ἀβραάμ ἐστε, ἀλλὰ ζητεῖτέ με ἀποκτεῖναι, ὅτι ὁ λόγος ὁ ἐμὸς οὐ χωρεῖ ἐν ὑμῖν. Ἑγὼ ὃ ἑώρακα παρὰ τῷ Πατρί μου, λαλῶ· καὶ ὑμεῖς οὖν ὃ ἑωράκατε παρὰ τῷ πατρὶ ὑμῶν ποιεῖτε.» Ὑμεῖς μὲν, φησὶν, ἐαυτοὺς σπέρμα Ἀβραὰμ ποιεῖτε· κἀγὼ δὲ τοῦτο σύμφημι, ὅτι τὴν σαρκικὴν συγγένειαν πρὸς τὸν ἄγιον ἐκεῖ ον σώζετε· πλὴν ἡ κατὰ πνεῦμα συγτέναια ἄπεστιν ὑαῶν. Ἐκεῖνος δίκαιος, καὶ φιλάνθρωπος, καὶ φιλόξενος· ὑμεῖς δὲ, ἵνα τὸν μὲν ἄλλον βτον ὑμῶν παραδράμω, αὐτὸ δὲ τὸ προφανὲς ἐξετάσω ὅ νῦν πράττετε, μιαιφόνοι καὶ ἀφιλάνθρωποι· δητεῖτε γάρ με ἀποκτεῖναι, καὶ φωνεῖτε κατ´ ἐμοῦ Πῶς οὖν ἐκείνου υἱοὶ ὄντως ἐστὲ, οὕτω τῶν πατιρικῶν χαρακτήρων ἀπολειπόμενοι; Εἰ τοίνυν τὴν συγὸνειαν αὐχεῖτε, ὀφείλετε καὶ τὴν ἀρετὴν ἐκείνου μιμεῖσθαι. Ετα, ἵνα μὴ ἔχωσι λέγειν, ὅτι Δικαίως σε ζητοῦμεν ἀποκτεῖν αι, τίθησι τὴν αἰτίαν· Οὐ γὰρ κ·ἅλλο, φησὶ, λυσσᾶτε κατ´ ἐμοῦ, εἰ μὴ διὰ τὸ τὸν λόγον τὸν ἐμὸν ὑψηλότερον εἶναι τῆς ὑμῶν διανοίας, Χαὶ μὴ χωρητὸν ὑμῖν. Καίτοι οὐ διὰ τοῦτο ἐχρῆν ἀναιοεῖν ἀλλὰ μᾶλλον ἀξιοῦν, ὥστε διδάξαι τὸ τῶν δογμάτων ὕψος, καὶ τιμᾷν, καὶ θεραπεύειν. Βἰτα, ἰα μὴ εἴπωσιν αὐτῷ, ὅτι Καὶ εἰκότως σε μισοῦμεν ἓιὰ τὸν λόγον σου· οὐ γὰρ λέγεις ἡμῖν ἀπὸ Θεοῦ, σαι τὴν διὸασκαλίαν σου· φησὶν, ὅτι Οὐκ ἀπ´ ἐμαιτοῦ λαλῶ, ἀλλ´ «ἃ ἑώρακα παρὰ τῷ Πατρί μου, παῦτα λαλῶ· καὶ ὑμεῖς δὲ ὃ ἑωράκατε παρὰ τῷ πατρὶ ὑμῶν, ποιεῖτε.» Ἐγὼ μὲν γὰρ, φησὶ, θεῖα καὶ οὐράνια φθέγγομαι, καὶ διὰ τούτων ἐκφαίνω τὸν Πατέρα μου· καὶ ὑμεῖς δὲ τὸν ὑμέτερον πατέρα, δι´ ὧν πράττετε, εἰκονίζετε, τὸν διάβολον πάντως. Ὅταν δὲ ἀκούῃς λέγοντος, ὅτι «Ὃ ἑώρακα λαλῶ,» μὴ σωματικὴν ὅρασιν νόει, ἀλλὰ φυσικὴν γνῶσιν, καὶ ἀληθῆ, καὶ πεπιστευμένην. Ὡς γὰρ ὀφθαλμοὶ ὁρῶντες ὑγιῶς τὸ Λν καὶ ἀληθὲς, ἀληθῶς ὁρῶσι, καὶ οὐ διαψεύδονται · οὕτω κἀγὼ ἀληθῶς ἐκεῖνα λαλῶ, ἂ ἔγνωκα παρὰ τῷ Πατρί.

PG 123, skenējuma lpp. ~673–684 (OCR: Calfa GREgORI); text_gr – nodaļas OCR teksts, sadalīts pēc Teofilakta citātiem

Ziņot par kļūdu

Jņ. 8:39–41

„Tie atbildēja un sacīja Viņam: mūsu tēvs ir Ābrahāms. Jēzus tiem saka: ja jūs būtu Ābrahāma bērni, jūs darītu Ābrahāma darbus. Bet tagad jūs meklējat nonāvēt Mani, Cilvēku, kas jums ir runājis patiesību, ko esmu dzirdējis no Dieva. To Ābrahāms nedarīja. Jūs darāt sava tēva darbus. Tad tie Viņam sacīja: mēs neesam dzimuši no netiklības; mums ir viens Tēvs – Dievs.“ Viņš par viņu tēvu raksta velnu; jo Viņš redz, ka pēc darbiem tie ir līdzīgi tam. Bet tie atkal un atkal ceļ priekšā Ābrahāmu. Bet Kungs nepārtraukti piemin viņu slepkavniecisko nodomu un tos atšķir no taisnā radniecības, lai nocirstu viņu lieko lielīšanos un pārliecinātu tos savas cerības likt nevis šajā veltīgajā lepnībā par miesīgo radniecību, bet līdzībā pēc brīvas izvēles. Jo patiesi Viņš kā dvēseļu ārsts nomierina iekaisumu, kas radās no iedomības par radniecību ar Ābrahāmu un kura dēļ tie tika kavēti nākt pie Kristus, domādami, ka šāda radniecība viņiem pietiek pestīšanai. „Tātad jūs neesat Ābrahāma bērni, būdami asinskāri un meklēdami Mani nonāvēt.“ Tad, lai kāds nesacītu: „Viņi Tevi meklē nonāvēt taisnīgi“, Viņš saka: „Cilvēku, kas nav Dieva pretinieks un nevairo Savu godu, bet runā to, ko esmu dzirdējis no Sava Tēva, un sludina patiesību.“ Bet kāda bija šī patiesība? Protams, ka Viņš ir līdzīgs Tēvam un nav kalps kā viens no praviešiem, bet Dēls, kas nedara un nerunā neko Savu, bet visu, kas ir Tēva. Jo tā dēļ tie meklēja Viņu nonāvēt. Bet tie atkal: „Mēs,“ saka, „neesam dzimuši no netiklības; mums ir viens Tēvs – Dievs.“ Ievēro neprātīgo uzpūtību. Kungs tos izslēdz pat no radniecības ar Ābrahāmu; bet tie tā lielās, ka aiz neprāta dara sevi par Paša Dieva dēliem. Jo, tā kā tie bija dzirdējuši: „Israēls ir Mans pirmdzimtais dēls“, tie lepojas ar dievišķo dēla tiesību. Kaut gan viņiem vajadzēja atcerēties, ka citur Dievs atkal saka: „Dēlus Es esmu dzemdinājis un uzaudzinājis, bet viņi no Manis atkrituši.“ Bet, kaut gan Kungs varēja viņus atmaskot, ka daudzi no viņiem dzimuši no netiklības (jo pretēji bauslībai ebreju sievietes sajaucās ar pagāniem un jūdi ar pagānietēm), Viņš to tomēr nedara. Jo Viņam [rūpēja nevis pierādīt viņu miesīgo nedižciltību, bet] parādīt, [kādi tie ir] pēc gara.

Piezīmes (1)
  1. „Dēla tiesību“ – grieķu υἱοθεσία (sk. termini: „dēlu tiesības“).
Citētās Rakstu vietas

Jņ. 8:39–41; 1. Moz. 18:1–8; 2. Moz. 4:22; Is. 1:2; 5. Moz. 7:3; Ezr. 9:1–2

Grieķu oriģināls (OCR, nelabots)

«Ἀπεκρίθησαν, καὶ εἶπον αὐτῷ· Ὁ πατὴρ ἡκῶν Ἀβραάμ ἐστι. Λέγει αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· Εἰ τέκνα ἦτε τοῦ Ἀβραὰμ, τὰ ἔργα τοῦ Ἀβραὰμ ἐποιεῖτε ἄν Νῶν δὲ ζητεῖτέ με ἀποκτεῖναι ἄνθρωπον, ὁς τὴν ἀλήθειαν ὑμῖν λελάληκα, ἣν ἤκουσα παρὰ τοῦ Θιοῦ. Τοῦτο Ἀβραὰμ οὐκ ἐποίησεν. Ὑμεῖς ποιεῖτε τὰ ἔργα τοῦ πατρὸς ὑμῶν. Εἶπον οὖν αὐτῷ· Ἡμεῖς ἐκ πορνείας οὐ γεγεννήμεθα· ἕνα πατέρα ἔχομεν τὸν Θεόν · Αὐτὸς μὲν πατέρα αὐτοῖς ἐπιγράφει τὸν διάβολον· τούτῳ γὰρ ἑοικότας αὐτοὺς ἀπὸ τῶν ἔργων ὁρᾷ. Αὐτοὶ δὲ ἄνω καὶ κάτω τὸν Ἀβραὰμ προσφέρουσι, Συλεχῶς δὲ ὁ Κύριος τῆς φονικῆς αὐτῶν ἐπιμέμνηται προαιρέσεως, καὶ ἀπάγει τῆς συγγενείας τοῦ δικαίου · ἵνα τό τε περιττὸν καύχημα αὐτῶν περικόψῃ, καὶ πείσῃ μὴ ἐν τούτῳ τῷ ματαίῳ ἐπὶ τῇ σαρκικῇ συγγενείᾳ φρυάγματι ἔχειν τὰς ἐλπίδας, ἀλλ´ ἐν τῇ κατὰ προαίρεσιν ὁμοιότητι. Ὅντως γὰρ, ὡς ἰατρὸς τῶν ψυχῶν, καταστέλλει τὴν ἐκ τῆς οἰήσεως τῆς ἐπὶ τῇ τοῦ Ἀβραὰμ συγγενείᾳ φλεγμονὴν, δι´ ἡν ἐκωλύοντο προσελθεῖν τῷ Χριστῷ, ἀρκεῖν αὐτοῖς ἡγούμενοι πρὸς σωτηρίαν τὴν τοιαύτην συγγένειαν. Οὐ τοίνυν ἐστὲ τέκνα τοῦ Ἀβραὰμ, μιαιφόνοι ὄντες, καὶ ζητοῦντές με ἀποκτεῖναι. Εἶτα, ἵνα μή τις εἴπῃ, Δικαίως σε ζητοῦσιν ἀποκτεῖναι, φησὶν, Ἄνθρωπον οὐκ ἀντίθεον, οὐδὲ τὴν οἰκείαν συνιστῶντα δόξαν, ἀλλ´ ἄ ἤκουσα παρὰ τοῦ Πατρός μου, ταῦτα λέγοντα, καὶ τὴν ἀλήθειαν κηρύττοντα. Ποία δὲ ἦν ἡ ἀλήθεια αὖτη; Ἢ ὅτι ἴσος ἐστὶ τῷ Πατρὶ, καὶ οὐ δοῦλος, ὡς εἷς τῶν προφητῶν, ἀλλ´ Υἱὸς, οὐδὲν ἵδιον ποιῶν ἣ λέγων, ἀλλὰ πάντα τὰ τοῦ Πατρός. Διὰ γὰρ ταῦτα ἐζήτουν αὐτὸν ἀποκτεῖναι. Οἱ δὲ πάλιν· «Ἡμεῖς, φασὶν, ἐκ πορνείας οὐ γεγεννήμεθα· ἔνα πατέρα ἔχομεν τὸν Θεόν.» Ὅρα ἀνόητον φύσημα. Ὁ Κύριος καὶ τῆς τοῦ Ἀβραὰμ συγγενείας ἐκβάλλει αὐτούς· οἱ δὲ οὕτως ἀλαζονεύονται, ὥστε υἱοὺς ἑαυτοὺς ἐξ] ἀπονοίας καὶ αὐτοῦ τοῦ Θεοῦ ποιοῦνται. Ἐπεὶ γὰρ Κκουσαν ὅτι «Υἱὸς πρωτότοκός μου Ἰσραλλ» αὐ χοῦσι τὴν θείαν υἱοθεσίαν. Καίτοι ἔδει αὐτοῖίι- ἀνιλ σαι ἀλλαχοῦ πάλιν τοῦ Θεοῦ λέγοντος· «Υἱοὺς ἐγέννησα καὶ ὕψωσα· αὐτοὶ δέ με ἡθέτησαν.» Καίτοι δὲ Ἐυνάμενος ὁ Κύριος ἐλέγξαι αὐτοὺς, ὅτι ἐκ πορνείας πολλοὶ αὐτῶν ἐγεννήθησαν(κα γὰρ ἐπεμίγνυντα παρὰ τὸν νόμον ἐθνικοῖς Ἐβραῖαι γυναῖκες, καὶ Ἰουδαίοις ἐθνικαὶ), ὅμως οὐ ποιεῖ τοῦτο. Οὐ γὰρ τοῦτο ξπλξσι δόμηιπςμςσφν..ω,η, καορκιο αοὶ ντπι τιῷ σοιῦμα, σαριν οι. τοὺς κατὰ πνεῦμα δεῖξαι. οοιιοοΟΙ

PG 123, skenējuma lpp. ~673–684 (OCR: Calfa GREgORI); text_gr – nodaļas OCR teksts, sadalīts pēc Teofilakta citātiem

Ziņot par kļūdu

Jņ. 8:42

„Jēzus tiem sacīja: ja Dievs būtu jūsu Tēvs, jūs Mani mīlētu; jo Es esmu izgājis no Dieva un nācis. Jo Es neesmu nācis no Sevis, bet Viņš Mani ir sūtījis.“ Tā kā Viņš tos bija izslēdzis no piederības Ābrahāmam, tie pacēlās vēl augstāk, darīdami Dievu par savu Tēvu. Jo, tā kā Viņš tiem pārmeta, ka tie ir asinskāri, tie, it kā aizstāvēdamies, ka aizstāv Dievu un tāpēc pret Viņu taisa sazvērestību, saka tādas lietas. Tāpēc arī Kungs, rādīdams, ka tie neaizstāv Dievu, nedz ir Dieva bērni tāpēc, ka pret Viņu perina slepkavību, kā tie domāja, bet drīzāk stājas pretī Dievam, saka: „Ja Dievs būtu jūsu Tēvs, jūs Mani mīlētu. Jo Es esmu izgājis no Dieva“ pasaulē, protams, ar atnākšanu miesā. „Jo Es neesmu Dieva pretinieks; Es esmu nācis no Viņa; tā ka jūs esat Viņa ienaidnieki, karodami pret Mani.“

Citētās Rakstu vietas

Jņ. 8:42

Grieķu oriģināls (OCR, nelabots)

«Επεν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· Εἰ ὁ Θεὸς πατὴρ ὑυᾶν ἦν, ἠταπᾶτε ἂν ἐμέ. Ἐγὼ γὰρ ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐξῆλθον, καὶ ἤκω. Οὐδὲ γὰρ ἀπ´ ἐμαυτοῦ ἐλήλυθα, ἀλλ´ ἐκεῖός με ἀπέστειλεν.» Ἐπειδὴ ἐξέβαλεν αὐτοὺς τῆς πρὸς τὸν Ἀβραὰμ αἰκειότητος, αὐτοὶ ἐπὶ τὸ μεῖζον ἀνέβησαν, τὸν Θεὸν ποιούμενοι πατέρα. Ὡς γὰρ ὡνείδισεν αὐτοῖς, ὅτι μιαιφόνοι εἰσίν· αὐτοὶ ὥσπερ ὑπεραπολογούμενοι, ἕόι τὸν Θεὸν ἐκδικοῦσι, καὶ διὰ τοῦτο βουλεύονται κατ´ αὐτοῦ, τοιαῦτα λέγουσι. Διὸ καὶ ὁ Κύριος δεικνύων, ὡς ἄρα οὐ τὸν Θεὸν ἐκδικοῦσιν, οὐδὲ τέκνα εἰσὶ τοῦ Θεοῦ, δι´ αὐτὸ τοῦτο τὸ μελετᾷν κατ´ αὐτοῦ φόνον, ὡς ἐκεῖνοι ὥοντο, ἀλλὰ μᾶλλον ἐναντιοῶνται τῷ Θεῷ, φησὶν, ὅτι «Εἰ ὁ Θεὸς πατὴρ ὑμῶν ἦν, ἠγαπᾶτε ἂν ἐμέ. Ἐγὼ γὰρ ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐξῆλθον,» εἰς τὸν κόσμον, δηλονότι κατὰ τὴν ἐν σαρκὶ παρουσίαν Ἀὴ γὰρ ἀντίβεός εἰμι· ἀπ´ ἐκείνου ἦλθον· ὥστε ἐνεῖνου ἐστὲ ἐχθροὶ, ἐμοὶ πολεμοῦντες.

PG 123, skenējuma lpp. ~673–684 (OCR: Calfa GREgORI); text_gr – nodaļas OCR teksts, sadalīts pēc Teofilakta citātiem

Ziņot par kļūdu

Jņ. 8:43

„Kāpēc jūs nesaprotat Manu valodu? Tāpēc, ka jūs nevarat klausīties Manu vārdu.“ „Kāpēc jūs nesaprotat Manu valodu“ un neuztverat un neizprotat to, ko Es saku? Protams, ne cita kāda iemesla dēļ, kā vien tāpēc, ka nevarat klausīties Manu vārdu, tas ir, negribat (jo „nevarēt“ šeit ir „negribēt“ vietā). „Jo, kamēr jūsos valda skaudība un slepkavnieciska doma, kā jūs varēsiet klausīties to, ko Es saku?“

Citētās Rakstu vietas

Jņ. 8:43

Grieķu oriģināls (OCR, nelabots)

«Διὰ τί τὴν λαλιὰν τὴν ἐμὴν οὐ τινώσκετε; Ὅτι οὐ δύνασθε ἀκούειν τὸν λόγον τὸν ἐμόν.» «Διὰ τί τὴν λαλιὰν τὴν ἐμὴν οὐ γινώσκετε,» οὐδὲ συνίετε καὶ νοεῖτε ἃ λέγω; Ἦ πάντως δι´ οὐδὲν ἄλλο, ἢ τὸ μὴ δύνασθαι ἀκούειν τὸν λόγον μου, τουτέστι τὸ κὴ θέλειντὸ γὰρ μὴ δύνασθαι, ἀντὶ τοῦ μὴ θέλειν κεῖται). Ἔως γὰρ φθόνος ἐν ὑμῖν πολιτεύεται, καὶ φονωσα γκώμη, πῶς δυνήσεσθε ἀκούειν ἃ λέγω·

PG 123, skenējuma lpp. ~673–684 (OCR: Calfa GREgORI); text_gr – nodaļas OCR teksts, sadalīts pēc Teofilakta citātiem

Ziņot par kļūdu

Jņ. 8:44–45

„Jūs esat no sava tēva – velna, un jūs gribat darīt sava tēva kārības. Viņš bija cilvēku slepkava no sākuma un nestāvēja patiesībā, jo viņā nav patiesības. Kad viņš runā melus, viņš runā no sava, jo viņš ir melis un melu tēvs. Bet, tā kā Es saku patiesību, jūs Man neticat.“ Viņš sacīja: „Jūs nevarat klausīties Manu vārdu“ – „negribat“ vietā. Tad Viņš piebilst arī iemeslu, kāpēc tie negribēja: „Tāpēc, ka jūs esat no sava tēva – kura, es saku? Velna. Jo jūs gan aiz neprāta par savu tēvu sev pierakstāt Dievu; bet jūsu darbi jums liecina par īstāku tēvu – velnu; jo jūs gribat darīt viņa kārības.“ Un Viņš nesacīja: „Darbus“, bet: „Kārības“, rādīdams, ka tie ar lielu kārību bija noskaņoti uz meliem un slepkavību, kas ir velnam visvairāk raksturīgie ļaunumi. „Jo viņš bija cilvēku slepkava no sākuma; tā ka arī jūs, meklēdami Mani nonāvēt, līdzināties tam, kas nonāvēja Ādamu. Bet arī patiesībā viņš nestāvēja, bet ir melu tēvs; un tātad arī jūs, Mani apmelodami un sacīdami, ka Es neesmu no Dieva, un nestāvēdami patiesībā, nedz palikdami Manā vārdā, esat bērni tam, kas dzemdējis melus.“ Jo viņš gan Dievu apmeloja cilvēku priekšā, sacīdams Ievai: „Viņš aiz skaudības jums ir aizliedzis koku“, gan atkal cilvēkus apmeloja Dieva priekšā, kā Ījabu, sacīdams: „Vai tad Ījabs velti bīstas Dievu?“ „Kad viņš runā melus, viņš runā no sava“, tas ir: cilvēki, lietodami melus, lieto tos kā kaut ko svešu; bet velns lieto melus kā savējos; jo tie ir viņa dzimums, un viņš ir melis īstā nozīmē, un viņš pats ir to, tas ir, melu, tēvs. Jo viņš sacīja Ievai: „Kurā dienā jūs ēdīsiet, jūs būsiet kā dievi“; bet tie drīzāk novāca nāvi. „Bet, tā kā Es,“ saka, „saku patiesību, jūs Man neticat.“ „Jo, nevarēdami Man pārmest neko citu kā vien patiesību, tāpēc jūs pret Mani trakojat kā melu tēva dēli.“

Piezīmes (1)
  1. „Viņš aiz skaudības jums ir aizliedzis koku“ – brīvs atstāsts pēc 1. Moz. 3:4–5.
Citētās Rakstu vietas

Jņ. 8:44–45; 1. Moz. 3:1–5; Gudr. 2:24; Īj. 1:9

Grieķu oriģināls (OCR, nelabots)

«Υμεῖς ἐκ τοῦ πατρὸς τοῦ διαβόλου ἐστὲ, καὶ τὰς ἐπιθυμίας τοῦ πατρὸς ὑμῶν θέλετε ποιεῖν. Ἐκεῖνος ἀνθρωποκτόνος ἦν ἀπ´ ἀρχῆς, καὶ ἐν τῇ ἀληθείᾳ οὐχ ἕστηκεν, ὅτι οὐκέστιν ἀλήθεια ἐν αὐτῷ. Ὅταν λαλῇ τὸ ψεῦδος, ἐκ τῶν ἰδίων λαλεῖ, ὅτι ψεύστης ἐστί, καὶ ὁ τατὴρ αὐτοῦ. Ἐγὼ δὲ ὅτι τὴν ἀλήθειαν λέγω,οὐ πιστεύετέ μοι.ν Εἶπεν, ὅτι «Οὐ δύνασθε ἀκούειν τὸν λόγον μου,» ἀντὶ τοῦ, Οὐ μούλεσθε. Εἶτα ἐπάγει καὶ τὴν αἰτίαν, διατί οὐκ ἠβούλοντο· Διότι ἐκ τοῦ πατρὸς τοῦ οἱκείου ὑμῖν ἐστε· ποίου, λέγω; τοῦ διαβόλου. Ὑμεῖς. μὲν γὰρ τὸν Θε’ὶν ἑαυτοῖς πατέρα ἀπονενοημένοι ἐπι γράφεσθε· τὰ δὲ ἔργα ὑμῶν· τὸν διάβολον ὑμῖν προσμᾶρτυρεῖ πατέρα γνησιώτερον· τούτου γὰρ τὰς ἐπιθυμίας θέλετε ποιεῖν· Καὶ οὐκ εἶπε, Τὰ ἔργα, ἀλλὰ, «Τὰς ἐπιθυμίας,» δεικνὸς ὅτι σφόδρα ἐπιθυμητικῶς διέκειντο περί τε τὸ ψεῦδος καὶ τὸν φόνον, ἃ ἰδιαίτατα κακὰ τοῦ διαβόλου. «Ἐκεῖνος γὰρ ἀνθρωπικτόνος ἦν ἀπ´ ἀρχῆς·» ὥστε καὶ ὑμεῖς ζητοῦντές με ἀποκτεῖναι, ἑκείνῳ ἐοίκατε τῶ τὸν Ἀδὰι θαυατώσαντι. Ἀλλὰ «καὶ ἐν τῇ ἀληθείᾳ οὐχ ἕστηκεν ἐκεῖνος, » ἀλλὰ τοῦ ψεύδους ἐστί πατήρ· καὶ ὑμεῖς οὕν καταψευδόμενοί μου, καὶ λέγοντες, ὅτι οὐκ εἰμὶ ἐκ τοῦ Θεοῦ, καὶ μὴ ἱστάμενοι ἐν τῇ ἀληθείᾳ, μηδὲ ἐμμένοντες τῷ ἐμῷ λόγῳ, ἐκείνου τέκνα ἐστὲ, τοῦ τὸ ψεῦδος τεκόντος. Ἐκεῖνος γὰρ καὶ τὸν Θεὸν πρὸς τοὺς ἀνθρώπους διέβαλε, πρὸς τὴν Εὔαν εἰπών, ὅτι «Φθονῶν ὑμῖν ἀπεῖρξεν ὑμᾶς τοῦ ξύλου·» καὶ πρὸς τὸν Θεὸν πάλιν τοὺς ἀνθρώπους διέβαλεν, ὡς τὸν Ἰὼβ, λέγων· «Μὴ δωρεὰν Ἰὼβ σέβεται τὸν Θεόν· «Ὧ-οω ὖν λαλῇ τὸ ψεῦδος, ἐκ τῶν ἰδίων λαλεῖ· τουτέστιν, ἄνθρωποι μὲν τῷ ψεύδει χρώμενοι, ὡς ἀλλοτρίῳ λρῶνται τούτῳ· ὀδιάβολος δὲ ὡς ἱδίῳ αὐτοῦ κέχρηπαι τῷ ψεύδει· αὐτοῦ γάρ ἐστι γέννημα, καὶ αὐτός ἐσσιν ὁ κυρίως ψεύστης, καὶ ὀ πατὴρ αὐτοῦ τουιτέστι, τοῦ ψεύδους, αὐτός ἐστιν. Εἶπε γὰρ πρὸς τὴν Εὔαν, ὅτι « ἂν ἡμέρᾳ φόγητε, ἔσεσθε ὡς θεοί.» Οἰ δὲ θάνατον μᾶλλον ἐτρύγησαν, «Ἡγὼ δὲ, φησὶν, ὅτι τὴν ἀλήθειαν λέγω, οὐ πιστεύετέ μοι» Οὐδὲν γὰρ ἄλλο ἔχοντες ἐγκαλεῖν, εἰ μὴ μόνον τὴν ἀλήθειαν, διὰ τοῦτο λυσσᾶτε κατ´ ἐμοῦ, ὡς υἱοὶ τοῦ πατρὸς τοῦ ψεύδους.

PG 123, skenējuma lpp. ~673–684 (OCR: Calfa GREgORI); text_gr – nodaļas OCR teksts, sadalīts pēc Teofilakta citātiem

Ziņot par kļūdu

Jņ. 8:46–50

„Kurš no jums var Mani apvainot grēkā? Bet, ja Es saku patiesību, kāpēc jūs Man neticat? Kas ir no Dieva, tas klausās Dieva vārdus; tāpēc jūs neklausāties, ka jūs neesat no Dieva. Jūdi atbildēja un sacīja Viņam: vai mēs labi nesakām, ka Tu esi samarietis un Tev ir ļaunais gars? Jēzus atbildēja: Man nav ļaunā gara, bet Es godāju Savu Tēvu, un jūs Mani negodājat. Bet Es nemeklēju Savu godu; ir Viens, kas meklē un tiesā.“ Tā kā tie sevi sauca par Dieva dēliem, Viņš saka: „Ja jūs esat Dieva dēli, jums noteikti jāienīst grēcinieks. Tātad, ja jūs varat Mani, ko jūs ienīstat, apvainot grēkā, ir skaidrs, ka jūs ienīstat taisnīgi; bet, ja neviens nevar apvainot, ir acīmredzams, ka jūs Mani ienīstat patiesības dēļ.“ Bet kādas patiesības? Protams, tāpēc, ka Viņš sevi sauca par Dieva Dēlu, kas ir pilnīga patiesība. „Kas ir no Dieva, tas klausās Dieva vārdus; tā ka arī jūs, ja būtu Dieva bērni, nebūtu Mani neklausījuši, nedz tīkojuši nonāvēt Dieva Dēlu, kas nācis no augšienes un runā to, kas ir Dieva.“ Tātad Kungs runā tik lēnprātīgi; bet tie pāriet uz zaimiem. „Vai mēs,“ saka, „labi nesacījām, ka Tu esi samarietis un Tev ir ļaunais gars?“ Par samarieti tie Viņu sauca tāpēc, ka Viņš atcēla jūdu paražas, piemēram, sabatu; jo samarieši neturējās pie jūdu paražām stingri; bet par apsēstu tie Viņu sauc varbūt tādā nozīmē, kādā tie sacīja, ka Viņš izdzen dēmonus ar dēmonu valdnieku. Jo visi, kas Viņu apmeloja, ka Viņš izdzen dēmonus ar Belcebulu, sacīja, ka Viņam ir Belcebula dēmons, ar kuru Viņš dara brīnumus. Bet varbūt arī tāpēc, ka Viņš atklāja viņu domas un nodomus, tie domāja, ka Viņam ir ļaunais gars, uzskatīdami, ka viņu sirds noslēpumus Viņš uzzina no dēmoniem. Bet kad tie Viņu sauca par samarieti? Evaņģēlists to nekur nav sacījis. Tātad no tā ir skaidrs, ka evaņģēlisti daudz ko izlaida un nav visu sarakstījuši, kā arī citur esam to pašu atzīmējuši. Tātad tie gan runā tādus melus, bet Viņš pacietīgi uzņem pret Viņu vērstos zaimus. Jo, kad tie sevi sauca par Dieva dēliem, Viņš tos stingri atmasko, aizstāvēdams patiesību; bet, kad tie zaimo Viņu, Viņš neatriebjas, mācīdams arī mūs aizstāvēt to, kas attiecas uz Dievu, bet to, kas pret mums pašiem, panest lēnprātīgi; kā arī Pats lēnprātīgi: „Man,“ saka, „nav ļaunā gara, bet Es godāju Savu Tēvu.“ Bet kā Viņš godāja Tēvu? Aizstāvēdams Viņu [un neļaudams slepkavām un] meļiem saukties par Pestītāja un Patiesā dēliem. „Tātad jūs,“ saka, „tāpēc, ka Es godāju Savu Tēvu, ko jūs negodājat, apmelodami Viņu, ka Viņš ir jūsu tēvs, Mani negodājat. Bet, ja arī Es Sevi neatriebju, bet panesu zaimus, nedomājiet, ka šis apvainojums paliks neatriebts. Jo ir Tēvs, kas Mani atriebs, ko zaimo tāpēc, ka Es Viņu aizstāvu un nepieļauju, ka jūs sevi darāt par Viņa dēliem. Tātad ir Viens, kas meklē Manu godu, un ne tikai meklē, bet arī var tiesāt un notiesāt tos, kas Mani bez iemesla zaimo.“ Jo bieži kāds gan meklē, lai apvainojums tiktu atriebts, bet pats nevar tiesāt; bet Tēvs gan meklē Dēla godu, gan var tiesāt. Tāpēc tātad Viņš sacīja: „Ir Viens, kas meklē un tiesā.“

Citētās Rakstu vietas

Jņ. 8:46–50; Jņ. 4:9; Mt. 12:24; Jņ. 20:30; Mt. 5:39

Grieķu oriģināls (OCR, nelabots)

«Τίς ἐξ ὑμῶν ἐλέγχει με περὶ ἁμαρτίας; Εἰ δὲ ἀλήθειαν λέγω, διὰ τί ὑμεῖς οὐ πιστεύετέ μοι; Ὁ ἦλν ἐκ Θεοῦ, τὰ ῥήματα τοῦ Θεοῦ ἀκούει. Διὰ τοῦτο ὑμεῖς οὐκ ἀκούετε, ὅτι ἐκ τοῦ Θεοῦ οὐκ ἐστέ, Ἀπεκρίθησαν οἱ Ἰουδαῖοι, καὶ εἶπον αὐτῷ· Οὐ καλῶς λέγομεν ἡμεῖς, ὅτι Σαμαρείτης εἶ σὺ, καὶ δαιμόνιον ἔχεις; Ἀπεκρίθη Ἰησοῦς· Ἐγὼ δαιμόνιον οὐκ ἔχω, ἀλλὰ τιμῶ τὸν Πατέρα μου, καὶ ὑμεῖς ἀτιμάζετέ με. Ἐγὼ δὲ οὐ ζητῶ τὴν δόξαν μου· ἔστιν ὁ ζητῶν καὶ κρίνων.» Ἐπειδὴ τοῦ Θεοῦ υἱοὺς ἑαυτοὺς ὡνόμαζον, φησὶν, ὅτι Εἰ τοῦ Θεοῦ υἱοί ἐστε, πάντως τὸν ἁμαρτάνοντα ὀφείλετε μισεῖν. Εἰ τοίνυν καὶ ἐμὲ, ὃν μισεῖτε, δύνασθε ἐλέγξαι ἁμαρτάνοντα, πρόδηλον ὅτι δικαίως μισεῖτε· εἰ δὲ οὐκ ἔχει τις ἐλέγξαι, φανερὸν ὅτι διὰ τὴν ἀλήθειάνμε μισεῖτε. Ποίαν δὲ ἀλήθειαν; Η πάντως ὅτι ἔλεγεν ἑαυτὸν Υἱὸν Θεοῦ, ὅπερ πανάληθές ἐστιν. «Ὁ ὢν ὲ ἐν ποῦ Θιοῦ τὰ ὁήματα τοῦ Θεοῦ ἀκούει·» ὥστε καὶ ὑμεῖς, εἰ τοῦ Θεοῦ τέκνα ἦτε, οὐκ ἂν ἐμοῦ παρηκούετε, οὐδ´ ἄν ἐφονᾶτε κατὰ τοῦ ἄνωθεν ἐλθόντος Υἱρῆ τοῦ Θεοῦ, καὶ τὰ τοῦ Θεοῦ φθεγγομένου. Ὁ μὲν οὖν Κύριος οὕτω πράως· οἱ δὲ εἰς ὕβρεις χωροῦσιν. «Οὐ καλῶς γὰρ, φασὶν, ἐλέγομεν, ὅτι Σαμαρείτης εἶ, καὶ δαιμόνιον ἔχεις;» Σαμαρείτην μὲν οὖν αὐτὸν ἔλεγον, ὡς τὰ Ἰουδαῖκὰ ἔθη παραλύοντα, οἷον τὸ τοῦ vαββάτου· οἱ γὰρ Σαμαρεῖται οὐκ ἀκριβῶς Ἰουδάῖζον · δαιμονιῶντα δὲ καλοῦσιν αὐτὸν, τάχα μὲν καὲ κακ´ ἐκεῖνον τὸν τρόπον, καθὸ καὶ ἐν τῷ ἄρχοντι τῶν δαιμονίων ἐκβάλλειν αὐτὸν τὰ δαιμόνια ἔλεγον. Πάνσες νὰρ οἱ συκοφαντοῦντες αὐτὸν ἐν Βεελζεβοὺλ ἐκβάλλειν τοὺς δαίμονας, δαιμόνιον ἔχειν τὸ τοῦ Βεελζεβοὺλ, ἐν ᾧ ἐτέλει τὰ θαύματα, ἔλεγον. Τάχα δὲ καὶ καθὸ ἀνεκάλυπτεν αὐτῶν τὰ διανοήματα καὶ τὰ ἐνθι. μήματα, δαιμόνιον αὐτὸν ἔχειν ἐνόμιζον, οἰόμενοε παρὰ δαιμόνων αὐτῷ τὰ κρυπτὰ τῆς καρδίας αὐτῶν ἐπιγινώσκεσθαι. Πότε δὲ εἶπον αὐτὸν Σαμαρείτην· Οὐδαμοῦ ὁ εὐαγγελιστὴς τοῦτο εἴρηκεν. Ἐκ τούτου οὖν δῆλον ὅτι πολλὰ παρέλειψαν οἱ εὐαγγελισταὶ, καὶ οὐχ ἅπαντα συνεγράψαντο, καθὰ καὶ ἀλλαχοῦ ἐπεσημηνάμεθα τοῦτο αὐτό. Ἐκεῖνοι μὲν οὖν τοιαῦτα ψεοίζουαιν αὐτὸς δ´ ἀνεξικάκως τὰς εἰς αὐτὸν ὕβρεις δέχεται. Ὅτε μὲν γὰρ ἑαυτοὺς υἱοὺς Θεοῦ ἔλεγον, σφοδρῶς αὐτοὺς ἐλέγχει, τὴν ἀλήθειαν ἐκδικῶν· ὅτε δὰ αὐτὸν ὑβρίζουσιν, οὐκ ἀμύνεται, διδάσκων καὶ ἡμᾶς, τὰ μὲν εἰς Θεὸν ἐκδικεῖν, τὰ δὲ εἰς ἡιμᾶς αὐ τοὺς πράως φέρειν· ὥσπερ οὖν καὶ αὐτὸς ἡμέρως, «Ἔγὼ, φησὶ, δαιμόνιον οὐκ ἔχω, ἀλλὰ τιμῶ τὸν Πατέρα μου.» Πῶς δὲ ἐτίμα τὸν Πατέρα; Ἐκδικῶν αὐψεύστας, τοῦ Σωτῆρος καὶ ἁληθοῦς υἱοὺς ὀνομάζεσθαι. Ὑμεῖς οὖν, φησί, διότι τὸν Πατέρα μου τιμῶ ξαιῆότενον παρ´ ὑμῶν, συκοφαντούντων αὐτὸν. πατερα ὑμέτερον εἶναι, διὰ τοῦτό με ἀτιμάζετε. Ἀλλ´ ἱκἀγω ἐμαυτὸν οὐκ ἐκδικῶ, ἀνέχομαι δὲ ὑβριζόμενος, μὴ νομίζετε ἀνεκδίκητον ἐαθήσεσθαι τὴν ὕβοιν ταύτην. Ἔστι γὰρ ὁ Πατὴρ, ὃς ἐμὲ ἐκδικήσει τὸν διὰ σουτο ὑβριζόμενον, ὅτι αὐτὸν ἐκδικῶ, καὶ οὐκ ἀνέχομαι ὑμῶν ποιούντων ἑαυτοὺς υἱοὺς ἐκείνου. Ἔστιν οῦν ὀ ζητῶν τὴν ἐμὴν δόξαν, καὶ μὴ μόνον ζητῶν ἀλλὰ καὶ δυνάμενος κρῖναι καὶ καταδικάσαι τοὺς ἀλόγω, ὑβρίζοντάς με. Πολλάκις γάρ τις ζητεῖ μὲν ἐνδικηθῆναι τὴν ὕβριν, οὐ δύναται δὲ αὐτὸς κρῖναι· ὁ γοῦν Πατὴρ καὶ ζητεῖ τὴν τοῦ Υἱοῦ δόξαν, καὶ Ἀύνεται κρῖναι. Διὰ τοῦτο οὖν εἶπεν· «Ἔστιν ὁ ζητῶν καὶ κρίνων.»

PG 123, skenējuma lpp. ~673–684 (OCR: Calfa GREgORI); text_gr – nodaļas OCR teksts, sadalīts pēc Teofilakta citātiem

Ziņot par kļūdu

Jņ. 8:51

„Patiesi, patiesi Es jums saku: ja kāds turēs Manu vārdu, tas nāvi neredzēs mūžīgi.“ Ak cilvēkmīlestība! Tie gan zaimo, bet Viņš, atstādams Tēvam Sava goda meklēšanu un aizstāvēšanu, pievēršas pamudinājumam un mācībai, darīdams labu tiem, kas zaimo, – tā arī mums jāatmaksā ienaidniekiem. Ko tad Viņš tiem sacīja? „Ja kāds turēs Manu vārdu“, tas ir, ja līdz ar ticēšanu tam būs arī tīra dzīve; jo tad kāds patiesi tur Kunga mācību, kad viņam ir arī tīra dzīve; tātad tāds neredzēs nāvi, kurā mirst grēcinieki, nākamajā laikmetā tikdami nodoti nebeidzamam sodam un atkrizdami no patiesās dzīvības. Un reizē Viņš viņiem dod mājienu: „Ja tas, kas tur Manu vārdu, nemirst, jo vairāk Es. Kāpēc tad jūs tīkojat pēc Manas nāves – Manis, kuru nāve tik ļoti nevar uzvarēt, ka Es pat citiem dāvāju patieso dzīvību?“ Jo ticīgie, pat ja mirst dabiskā nāvē, tomēr dzīvo Dievā.

Citētās Rakstu vietas

Jņ. 8:51; Rom. 12:20; Jēk. 2:17; Lk. 20:38

Grieķu oriģināls (OCR, nelabots)

«Ἀμὴν, ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐάν τις τὸν λόγον πὸν ἐμὸν τηρήσῃ, θάνατον οὐ μὴ θεωρήσῃ εἰς τὸν αἰλνα.» Ἐ τῆς φιλανθρωπίας! Ἐκεῖνοι μὲν ὑβρίζουσιν, αὐτὸς δὲ τὴν περὶ τῆς δόξης αὐτοῦ ζήτησιν καὶ ἐκδίκησιν τῷ Πατρὶ ἀνατιθεὶς, εἰς παραίνεσιν καὶ διδασκαλίαν τρέπεται, εὐεργετῶν τοὺς ὑβρίζοντας, δῆτω δεῖ καὶ ἡμᾶς ἀμύνεσθαι τοὺς ἐχθρούς. Τί οὖν αὐτοῖς εἶπεν; «Ἑάν τις τὸν λόγον μου τηρήσῃ· τουτέστιν, ἐὰν μετὰ τοῦ πιστεῦσαι, καὶ βίον ἔχῃ καθαρόν· τότε γὰρ τηρεῖ τις ἀληθῶς τὴν τοῦ Κυρίου διδασκαλίαν, ὅτε καὶ καθαρὸν ἔχει βίον· ὁ τοιοῦτος οὖν οὐκ ὄψεται θάνατον, ὃν οἱ ἀμαρτωλοὶ θνήσκουσιν, εἰς τὸν αἰῶνα τὸν μέλλοντα ἀθανάτῳ κολάσει παραδιδόμενοι, καὶ τῆς ὄντως ζωῆς ἀποπίπτοντες. Ἄμα δὲ καὶ αἰνίττεται αὐτοῖς, ὅτι Ἐὰν ὁ τὸν λόγον μου τηρῶν, οὐκ ἀποθνήσκει, πολλοῦ γε δὴ ἐγώ. Τί οὖν φονᾶτε κατ´ ἐμοῦ, τοῦ τοσοῦτον μὴ δυναμένου κρατηθῆναι θανάτῳ, ὥστε καὶ ἄλλοις μᾶλλον. χαρίζεσθαι τὴν ὄντως ζωήν; Οἱ γὰρ πιστεύοντες. κἂν ἀποθάνωσι φυσικῶς, ὅμως ἐν Θεῷ ζῶσιν.

PG 123, skenējuma lpp. ~673–684 (OCR: Calfa GREgORI); text_gr – nodaļas OCR teksts, sadalīts pēc Teofilakta citātiem

Ziņot par kļūdu

Jņ. 8:52

„Tad jūdi Viņam sacīja: tagad mēs esam atzinuši, ka Tev ir ļaunais gars. Ābrahāms nomira, un pravieši, un Tu saki: ja kāds turēs Manu vārdu, tas nāvi nebaudīs mūžīgi.“ Bet ko jūdi uz to saka? Tie domā, ka Viņš ir apsēsts, it kā runā kaut ko dīvainu aiz prāta aptumšošanās. „Jo tie, kas klausījās Dieva vārdos, nomira – Ābrahāms un pravieši; un tie, kas klausās Tavos, nemirs? Tagad,“ saka, „mēs esam pilnīgi droši un noteikti atzinuši, ka Tu esi apsēsts, ja runā tādas lietas.“

Citētās Rakstu vietas

Jņ. 8:52

Grieķu oriģināls (OCR, nelabots)

«Εἶπον οὖν αὐτῷ οἱ Ἰουδαῖοι· Νῦν ἐγνώκαμεν, ὅτι δαιμόνιον ἔχεις. Ἀβραὰμ ἀπέθανε, καὶ οἱ προφῆται, καὶ σὺ λέγεις· Ἐάν τις τὸν λόγον μου τηρήσῃ, οὐ μὴ γεύσηται θανάτου εἰς τὸν αἰῶνα.» Ἀλλ´ οἱ Ἰουδαῖοι τί πρὸς ταῦτά φασι· Δαιμονᾶν αὐτὸν οἷονται, ὡς ἀλλόκοτά τινα ἐκ φρενοβλαβείας λέγοντα. Οἱ γὰρ τοὺς λόγους τοῦ Θεοῦ ἐνωτισάμενοι ἀπέθανον, Ἀβραὰμ καὶ οἱ προφῆται, καὶ οἱ τοὺς σοὺς ἐνωτιζόμενοι, οὐ θανοῦνται; Ὅντως νῦν, φασὶν, ἐγνώκαμεν πεπληροφορημένως καὶ βεβαίως, ὅτι δαιμονᾷς, τοιαῦτα λέγων.

PG 123, skenējuma lpp. ~673–684 (OCR: Calfa GREgORI); text_gr – nodaļas OCR teksts, sadalīts pēc Teofilakta citātiem

Ziņot par kļūdu

Jņ. 8:53–55

„Vai Tu esi lielāks par mūsu tēvu Ābrahāmu, kas nomira? Arī pravieši nomira. Par ko Tu Sevi dari? Jēzus atbildēja: ja Es pagodinu Pats Sevi, Mans gods nav nekas. Mans Tēvs ir Tas, kas Mani pagodina, par kuru jūs sakāt, ka Viņš ir jūsu Dievs; un jūs Viņu neesat atzinuši; bet Es Viņu pazīstu; un, ja Es sacītu, ka Viņu nepazīstu, Es būtu melis tāpat kā jūs; bet Es Viņu pazīstu un turu Viņa vārdu.“ Nesaprazdami, kādu nāvi Kungs sacīja neskaram tos, kas Viņam tic, nesaprātīgie runā Viņam nesaprātīgas un neprātīgas lietas. Jo ievēro, kā tie atbild: „Vai Tu esi lielāks par mūsu tēvu Ābrahāmu?“ Kaut gan viņiem vajadzēja sacīt tā: „Vai Tu esi lielāks par Dievu? Tie, kas dzirdēja Dieva vārdu, nomira; un tie, kas dzird Tavējo, nemirs?“ Bet ne tā; bet ko tie saka? Gribēdami parādīt, ka Viņš ir mazāks pat par Ābrahāmu, tie saka: „Vai Tu esi lielāks par mūsu tēvu Ābrahāmu?“ Bet Pats Kungs viņiem neatklāj, par kādu nāvi bija runājis; bet ka Viņš ir lielāks par Ābrahāmu, Viņš tos pārliecina, nedaudz piekāpdamies. Bet vārdus: „Par ko Tu Sevi dari?“ tie saka zaimodami: „Tu, kas neesi nekā vērts, galdnieka dēls, no Galilejas, – par ko Tu Sevi dari?“ Ne darbi, ne patiesība, ne Raksti, bet: „Par ko Tu Sevi dari?“ – „jo Tu sagrāb godu“. Bet Kungs: „Ja Es pagodinu Pats Sevi, Mans gods nav nekas“, kā jūs domājat; „bet tagad ir Cits, kas Mani pagodina, – Mans Tēvs.“ Jo Viņš To pagodināja visādā veidā: gan ar pravietojumiem par Viņu, gan ar liecību no debesīm, gan ar neskaitāmajiem un bezgalīgajiem brīnumiem. „Bet par šo Tēvu jūs,“ saka, „sakāt, ka Viņš ir jūsu Dievs; bet jūs Viņu neatzīstat ne kā Manu Tēvu, ne kā savu Dievu. Jo, ja jūs Viņu atzītu kā Manu Tēvu, jūs godātu Viņa Dēlu; bet tagad, negodādami Dēlu, ir skaidrs, ka jūs Viņu nepazīstat kā Manu Tēvu. Bet jūs Viņu neatzīstat pat vienkārši kā Dievu; jo tad jūs trīcētu Viņa vārdu priekšā kā Dieva vārdu priekšā; bet tagad jūs Viņu tik ļoti nicināt, ka, kaut gan Viņš ir devis bauslību: Tev nebūs nokaut, jūs tīkojat Mani nonāvēt, turklāt nevarēdami Mani apvainot grēkā. Tātad no tā ir skaidrs, ka jūs Viņu pavisam nepazīstat. Bet Es Viņu pazīstu pēc dabas, noteikti būdams Viņa atziņā. Jo, kāds esmu Es, tāds ir arī Tēvs; tātad, tā kā Es pazīstu Sevi, Es pazīstu arī Viņu. Bet, ja Es sacītu, ka Viņu nepazīstu, Es būtu melis tāpat kā jūs. Jo jūs, lielīdamies, ka Viņu pazīstat, melojat; bet Es, Viņu pazīdams, ja sacītu, ka nepazīstu, noliegtu patiesību.“ Kādu tad Tu dod pierādījumu, ka Viņu pazīsti? „Ka Es,“ saka, „turu Viņa vārdu“, par vārdu saukdams Viņa baušļus. „Jo Es ne stājos Viņam pretī, nedz lielos kā Dieva pretinieks, nedz atceļu Viņa baušļus. Bet jūs, tā kā tiekat pieķerti par Viņa baušļu pārkāpējiem, būdami ļaunu kārību turēti un slāpdami pēc slepkavības un ar kārību darīdami citas bauslībā aizliegtās lietas, acīmredzami tiekat atzīti par tādiem, kas Viņu nepazīst. Jo, ja jūs Viņu pazītu, jūs turētu Viņa vārdu, tas ir, baušļus.“ Bet daži vārdus: „Es turu Viņa vārdu“ saprot tā: „Tāpēc Es Viņu pazīstu, ka Man Sevī ir nemainīgs Viņa būtības logoss, tas ir, definīcija; un, kāds ir Tēva dabas logoss, tāds logoss ir arī Man; jo Tēvam un Dēlam ir viena un tā pati daba un viens un tas pats būtības logoss; tā ka Es pazīstu Tēvu, jo Es saglabāju nemainīgu Viņa būtības logosu.“ Bet šāds izteiksmes veids Rakstos ir parasts, kā: „Dod mums palīdzību bēdās, un velta ir cilvēka palīdzība.“ Jo šeit „un“ stāv „jo“ vietā; tā ka sacītais ir šāds: „Dod mums palīdzību; jo velta ir cilvēka palīdzība.“ Tāpat arī šeit: „Es Viņu pazīstu un turu Viņa vārdu“; jo „un“ stāv „jo“ vietā: „Jo Es,“ saka, „turu Viņa vārdu.“

Piezīmes (2)
  1. „Logoss“ – grieķu λόγος šeit nozīmē „būtības jēdziens, definīcija“ (ὁρισμός); Teofilakts min šo skaidrojumu kā citu domu, vārdu spēli ar „Viņa vārdu“ (τὸν λόγον αὐτοῦ).
  2. Ps. 59:13 (LXX) – 1965. g. Bībelē Ps. 60:13 (sal. Ps. 107:13 LXX).
Citētās Rakstu vietas

Jņ. 8:53–55; Mt. 13:55; Mt. 3:17; 2. Moz. 20:13; Jņ. 8:46; Ps. 59:13

Grieķu oriģināls (OCR, nelabots)

«Μὴ σὺ μείζων εἶ τοῦ πατρὸς ἡμῶν Ἀβραὰμ, ἰστις ἀπέθανε, καὶ οἱ προφῆται ἀπέθανον; Τίνα σεαυτὸν ποιεῖς; Ἀπεκρίθη ὁ Ἰησοῦς· Ἐὰν ἐγὼ δοξάζω ἐμαυτὸν, ἡ δόξα μου οὐδέν ἐστιν. Ἔστιν ἀ Πατήρ μου ὁ δοξάζων με, ὀν ὑμεῖς λέγετε, ὅτι Θεὸς ὑμῶν ἐστι, καὶ οὐκ ἐγνώκατε αὐτόν· ἐγὼ δὲ τλδα αὐτὸν, καὶ ἐὰν εἴπω, ὅτι οὐκ οἶδα αὐτὸν, ἔσομαι ὅμοιος ὑμῖν ψεύστης· ἀλλ´ οἶδα αὐτὸν, καὶ τὸν λόγον αὐτοῦ τηρῶ.» Μὴ συνιέντες οἱ ἀσύνετοι ποῖον θάνατον ὁ Κύριος ἔλεγε μὴ ἅπτεσθαι τῶν εἰς αὐτὸν πιστευόντων, φθέγγονται πρὸς αὐτὸν ἀλόγιστά τινα καὶ ἀνόητα. Ὃρα γὰρ πῶἀποκρίνονται · «Μὴ σὺ μείζων εἶ τοῦ πατρὸς ἡυῶν Ἀβραάμ;» Καὶ μὴν οὕτως ἔδει αὐτοὺς εἰπεῖν· Μὴ σὺ μείζων εἶ τοῦ Θεοῦς Οἱ τὸν λόνον τοῦ Θεοῦ ἀνούσαντες ἀπέθανον· καὶ οἱ τὸν σὸν ἀκούοντες, Ρύκ ἀποθανοῦνται; Ἀλλ´ οὐχ οὕτως, ἀλλὰ τί φασι· Πουλόμενοι δεῖξαι αὐτὸν καὶ τοῦ Ἀβραὰμ ἐλάττονα, «Μὴ σὺ μείζων εἶ, λέγουσι, τοὺ πατρὸς ἡμων Ἀβραάμ;» Αὐτὸς δὲ ὁ Κύριος, περὶ μὲν ποίου θανάνοι εἴοΝκεν. οὐκ ἀποκαλύπτει αὐτοῖς· ὅτι δὲ τοῦ Ἀβραὰμ κρείττων ἐστὶ, πείθει αὐτοὺς μικρὸν ὑποκατιών. Τὸ δὲ, «Τίνα σὺ σεαυτὸν ποιεῖς; » ὑβριστικῶς λέγουσι· Σὺ ὁ μηδενὸς ἄξιος λόγου, ὁ τοῦ σέκτονος υἱὸς, ὁ ἐκ Γαλιλαίας, «τίνα σεαυτὸν ποιεῖς·» Οὐ τὰ ἔργα, οὐδὲ ἡ ἀλήθεια, οὐδὲ αἱ Γραφαὶ, ἀλλὰ, «σὺ τίνα ποιεῖς σεαυτόν;» ἁρπάζεις γὰρ τὴν δόξαν. Ὁ δὲ Κύριος· «Ἐὰν ἐγὼ δοξάζω ἐμαυτὸν, ἡ δόξα μου οὐδέν ἐστιν,» ὡς ὑμεῖς δοκεῖτε · νῦν δὲ ἔστιν ἄλλος ὁ δοξάζων με, ὁ Πατήρ κου. Ἐδόξαζε γὰρ αὐτὸν διὰ παντὸς, τοῦτο μὲν διὰ τῶν περὶ αὐτοῦ προφητειῶν, τοῦτο δὲ καὶ διὰ τῆς ἐξ οὐρανῶν μαρτυρίας, τοῦτο δὲ διὰ τῶν μυρίων καὶ ἀπείρων θαυμάτων. Τοῦτον δὲ τὸν Πατέρα ὑμεῖς, φησὶ, λέγετε, ὅτι Θεὸς ὑμῶν ἐστιν· ἀλλ´ οὕτε ὡς Πατέρα ἐμὸν αὐτὸν ἐπιγινώσκετε, οὔτε ὡς Θεὸν ὑμῶν. Ἐἰ γὰρ ὡς Πατέρα ἐμὸν αὐτὸν ἐπεγινώσκετε. ἐπι μήσατε ἂν τὸν Υἱὸν αὐτοῦ· νῦν δὲ τὸν Υἱὸν μὴ τι.μῶντες, εὕδηλον, ὅτι οὐ γινώσκετε αὐτὸν ὡς Πατέρα ἐκόν Ἀλλ´ οὐδὲ ὡς Θεὸν ἁπλῶς ἐπιγινώσκετε αὐτόν · ἦ γὰρ ἂν ἐτρέμετε τοὺς λόγους αὐτοῦ ὡς Θεοῦ· οῦν δὲ τοσοῦτον καταφρονεῖτε αὐτοῦ, ὥστε, «Μὴ φονεύσῃς,» ἐκείνου νομοθετήσαντος, ὑμεῖς φονᾶτε κατ´ ἐμοῦ, καὶ ταῦτα, μὴ ἔχοντές με ἐλέγχειν περὶ ἀμαρτίας. Ἐκ τούτων οὖν δῆλον, ὅτι ἀγνοεῖτε αὐτὸν παντάπασιν. Ἐγὼ δὲ οἶδα αὐτὸν φυσικῶς, πάντως τὴν αὐτοῦ γνῶσιν ἔχων. Οἷος γάρ εἰμι ἐγὼ, τοιοῦτος καἱ ὁ Πατήρ· ἐπεὶ οὖν οἷδα ἐμαυτὸν, κἀκεῖνον οἷδα, «Ἐὰν δὲ εἴπω, ὅτι οὐκ οἶδα αὐτὸν, ἔσομαι ὅμοιος ὑμῶν ψεύστης.» Ὑμεῖς μὲν γὰρ, εἰδέναι αὐτὸν ἀλάζονευόμενοι, ψεύδεσθε· ἐγὼ δὲ εἰδὼς αὐτὸν, εἰ εἴπω μὴ εἰδέναι, ἀρνοῦμαι τὴν ἀλήθειαν. Τί οὖν τεκμήριον δίδως τοῦ εἰδέναι αὐτόν; Ὅτι, φησί, «τὸν λόγον αὐτοῦ τηρῶ,» λόγον λέγων τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ. Οὔτε γὰρ ἐναντιοῦμαι ἐκείνῳ, ἢ ὡς ἀντίθεος ἀλαῦονεύομαι, οὕτε τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ παραλύω. Ὑμεῖς δὲ ἐπεὶ τῶν ἐντολῶν αὐτοῦ παραβάται Δλίσκεσθε, ἐπιθυμίαις τε πονηραῖς ἐνεχόμενοι, καὶ φόνον διψῶντες, καὶ τᾶλλα ἐπιθυμητικῶς τὰ ἐν τῷ νόμῳ ἀπειρημένα τελοῦντες, φανερῶς γνωρίζεσθε ἀγνοοῦντες αὐτόν. Εἰ γὰρ ἐγινώσκετε, ἐτηρεῖτε ἄν τὸν λόγον αὐτοῦ, τουτέστι , τὰς ἐντολάς. Τινές δὲ οὕτω νοοῦσι τὸ, «Τηρῶ πλν λόκαον αὐτοῦ·» τουτέστι. Διὰ τοῦτο οἶδα αὐτὸν, ὅτι ἔχω ἐν ἐμαυτῷ ἀπαράλλακτον τὸν λόγον τῆς οὐσίας αὐτοῦ, τουτέστι, τὸν ὁρισμόν· καὶ ὃν ἂν λόγον φύσεως ὁ Πατὴρ ἔχη, τοιοῦτον τὸν λόγον καὶ αὐτὸς ἔχω· ἡ αὐτὴ γάρ ἐστι φύσις, καὶ ὁ αὐτὸς λόγος τῆς οὐσίας Πατρί τε καὶ Υἱῷ· ὥστε οἶδα τὸν Π.-ερα· καὶ γὰρ τὸν λόγον αὐτοῦ τῆς οὐσίας ἀποσώζω ἀπαράλλακτον. Τὸ δὲ σχῆμα τοῦτο τοῦ λόγου σύνηθες παρὰ τῇ Γραφῇ, ὡς τὸ, «Δὸς ἡμῖν βοήθειαν ἐκ θλίψεως, καὶ ματαία σωτηρία ἀνθρώπου.» Ἐνταῦθα γὰρ τὸ, «καὶ,» ἀντὶ τοῦ, «γὰρ,» κεῖται· ὥστε εἶναι τὸ λεγόμενον τοιοῦτον· «Δὸς ἡμῖν βοήθειαν· ματαία γὰρ σωτηρία ἀνθρώπου.» Οὕτω κἀνταῦθα· «Οδα αὐτὸν, καὶ τὸν λόγον αὐτοῦ τηρῶ.» τὸ γὰρ, «καὶ,» ἀντὶ τοῦ, «γὰρ,» κεῖται· «Τὸν γὰρ λόγον αὐτοῦ, φησὶ, τηρω.»

PG 123, skenējuma lpp. ~673–684 (OCR: Calfa GREgORI); text_gr – nodaļas OCR teksts, sadalīts pēc Teofilakta citātiem

Ziņot par kļūdu

Jņ. 8:56–59

„Jūsu tēvs Ābrahāms gavilēja, ka viņš redzēs Manu dienu; un viņš to redzēja un priecājās. Tad jūdi Viņam sacīja: Tev vēl nav piecdesmit gadu, un Tu esi redzējis Ābrahāmu? Jēzus tiem sacīja: patiesi, patiesi Es jums saku: pirms Ābrahāms tapa, Es esmu. Tad tie pacēla akmeņus, lai mestu uz Viņu; bet Jēzus apslēpās un izgāja no tempļa, iziedams cauri viņu vidum, un tā aizgāja.“ Šeit Viņš pierāda, ka ir lielāks par Ābrahāmu. Jo, tā kā tie Viņam cēla priekšā: „Vai Tu esi lielāks par mūsu tēvu Ābrahāmu?“, Viņš šeit saka: „Jā, Es esmu lielāks. Jo viņš gavilēja, ka redzēs Manu dienu“, tas ir, tā viņam bija ļoti kārota un vēlama, un prieka avots, protams, jo tā noteikti notiks labdarībai, kā diena ne kāda maza un nejauša, bet lielāka. Bet par dienu Viņš sauc krustu. Jo to Ābrahāms iepriekš attēloja, upurēdams Īzāku un nokaudams aunu. Jo, kā viņš [nesa] malku, tā Kungs nesa krustu; un, kā Īzāks gan tika atlaists, bet auns tika upurēts, tā Dievs gan palika ārpus ciešanām, bet cieta cilvēciskajā dabā un miesā. Šo dienu, krusta dienu, Ābrahāms, iepriekš redzējis, priecājās, jo tā nesīs pestīšanu pasaulei. Un reizē Viņš šeit parāda, ka tie ir sveši Ābrahāmam, jo par to, par ko viņš priecājās, šie trako un plosās. Bet Viņš parāda, ka iet uz ciešanām ne pret Savu gribu, jo uzslavē to, kas priecājās par krustu; jo tas, kā sacīts, ir visas pasaules pestīšana. Bet citi par dienu saprot visu Kristus atnākšanas laiku, ko Ābrahāms, iepriekš redzējis, priecājās, ka no viņa un viņa dzimuma celsies Pestītājs. Un varbūt priecājās ne tikai Ābrahāms, bet arī visi, kā saka Dāvids: „Šī ir diena, ko Kungs ir darījis; gavilēsim un priecāsimies par to!“ Tātad Viņš to sacīja. Bet tie, nespēdami aizsniegt sacītā augstumu, nedz izturēja jautāt un uzzināt, kādu dienu Viņš sauc, ko redzēja Ābrahāms, bet drīzāk ņirgājas, it kā Viņš runātu kaut ko neprātīgu. „Jo Tev,“ saka, „vēl nav piecdesmit gadu, un Tu esi redzējis Ābrahāmu?“ Bet to viņi sacīja, domādami, ka Kungam ir tuvu piecdesmit, kaut gan Viņam toreiz bija ap trīsdesmit trīs gadiem. Bet kāpēc tie nesacīja: „Tev vēl nav četrdesmit gadu“, bet: „Piecdesmit“? Šāds jautājums ir lieks. Jo tā vienkārši tiem ienāca prātā, un tie pieminēja piecdesmit gadus. Tomēr daži saka, ka tāpēc, ka piecdesmitais gads pie viņiem tika turēts godā – es saku, jubilejas gads, kurā viņi atbrīvoja arī kalpus un atdeva pirktos īpašumus un darīja visu pārējo, kas kalpoja Dieva godam. Bet ko saka Kungs? „Pirms Ābrahāms tapa, Es esmu.“ Ievēro: Viņš nesacīja: „Pirms Ābrahāms tapa, Es biju“, bet: „Es esmu.“ Jo šis vārds „esmu“ ir īpaši piemērots Dievam, jo tas apzīmē nepārtraukti un vienmēr esošo; tāpat kā arī Viņa Tēvs Vecajā Derībā to lieto: „Es esmu Esošais.“ Bet par Ābrahāmu Viņš pamatoti sacīja „tapa“, jo viņš ir iznīcīgs. Jo tas, kas ir tapis, arī iznīkst; bet „esmu“ parāda, ka nav nekādas daļas iznīcībā, un dievišķo mūžību. Tāpēc arī tie, uzskatīdami šo vārdu par zaimojošu (jo tas der vienīgi Dievam), „pacēla akmeņus“ pret Viņu; bet Viņš atkal apslēpjas, atkāpdamies, lai nenomirtu pirms laika. Bet kā tad Viņš apslēpjas? Ne iedams kādā tempļa kaktā, nedz bēgdams kādā kambarī vai apiedams aiz sienas vai staba, bet ar dievišķu varu darīdams Sevi neredzamu tiem, kas Viņam uzglūnēja, kaut arī iziedams cauri viņu vidum. „Un tā aizgāja“, tas ir, vienkārši tā pagāja garām, pagaidām neko nedarīdams. Bet ievēro man, kā Viņš Pats ir izpildījis visu, kas Viņam pienācās. Jo Viņš tos pietiekami mācīja gan par Sevi, gan par Tēvu, un parādīja patieso dižciltību un brīvību no grēkiem, un to, ka vienīgā apkaunojošā kalpība ir grēka kalpība, un, vārdu sakot, neizlaida neko no vajadzīgā; bet tie Viņu pat nomētā ar akmeņiem. Tāpēc Viņš arī tos atstāj, jo tie vairs nepieņem labošanu. Bet [evaņģēlists] atzīmēja, ka šie, kas Viņu meta ar akmeņiem, bija tie paši, par kuriem viņš sacīja, ka tie „noticēja Viņam“; tik maz viņu ticība bija ticība, bet kāda pārejoša un auksta līdzjūtība pret Kristus sacīto.

Piezīmes (2)
  1. Ps. 117:24 (LXX) – 1965. g. Bībelē Ps. 118:24.
  2. Jubilejas gads – 3. Moz. 25:8–17.
Citētās Rakstu vietas

Jņ. 8:56–59; 1. Moz. 22:1–14; Ps. 117:24; 3. Moz. 25:8–17; 2. Moz. 3:14; Lk. 4:30; Jņ. 8:30

Grieķu oriģināls (OCR, nelabots)

«Ἀβραὰμ ὁ πατὴρ ὑμῶν ἠγαλλιάσατο, ἵνα ἴδη τὴν ἡμέραν τὴν ἐμήν· καὶ εἰδε, καὶ ἐχάρη. Εἰπον οὖν οἱ Ιουδαῖοι πρὸς αὐτόν· Πεντήκοντα οὕπω ἔχεις ἔτη, καὶ Ἀβραὰμ ἑώρακας; Εἶπεν οὖν αὐτοῖς· Ἀμὴν, ἀμὴν λέγων ὑμῖν, πρὶν Ἀβραὰμ γενέσθαι, ἐγώ είμι. Ἡραν οὖν λίθους, ἵνα βάλωσιν ἐπ´ αὐτόν. Ἰησοῦς δὲ ἐκρύβη, καὶ ἐξῆλθεν ἐκ τοῦ ἱεροῦ, διελθὼν διὰ μέσου αὐτῶν· καὶ παρῆγεν οὕτως.» Ἐνταῦθα. κατασκευάζει, ὅτι μείζων ἐστὶ τοῦ Ἀβραάμ. Ἐπεὶ γὰρ ἐκεῖνοι προέφερον αὐτῷ· «Μὴ σὺ μείζων εἶ τοῆ πατοὸς ἡμῶν Ἀβραὰμ;» φησίν ἐνταῦθα, ὅτι Ναὶ μείζων εἰμί. «Ἐκεῖνος γάρ τοι ἠγαλλιάσατο, Τνα ἴδη τήν ἡμέραν τὴν ἐμήν·» τουτέστι, περισπούδαστον καὶ εὐκταίαν εἶχε ταύτην καὶ χαρᾶς πρόξενον, δηλονότι πάντως ἐπ´ εὐεργεσίᾳ γενομένην, ὡς καὶ οὐ μικροῦ τινος, οὐδὲ τυχόντος οὐσαν ἡμέραν, ἀλλὰ μείζονος. Ἡμέραν δὲ λέγει τὸν σταλρόν. Τοῦτον γὰρ προετύπου ὁ Ἀβραὰμ ἐν τῇ τοῦ Ἰσαἀκ προσαγωγῇ, καὶ τῇ τοῦ κριοῦ θυσίᾳ. Ὡς γὰρ ἐκεῖνος τὰ ξύλα, οὕτως ὁ Κύριος τὸν σταυρὸν ἐβάστασε· καὶ ὡς ἀφείθη μὲν Ἰσαὰκ, ἐτύθη δὲ ὁ κρώς· οὖτως ὁ μὲν Θεὸς ἐκτὸς πάθους, τῷ δὲ ἀνθρωπίνῳ καὶ τῇ σαρκὶ ἔπαθε. Ταύτην τὴν ἡμέραν τὴν τοῦ σταυροῦ Ἀβραὰμ προῖδὼν ἐχάρη, ὡς κοσμικῆς γενησομένης σωτηρίας. Ἃμα δὲ δείκνυσιν ἐνταῦθα αὐτοὺς ἀλλοτρίους τοῦ Ἀβραὰμ, εἴ γε ἐφ´ τις ἐκεῖνος ἔχαιρεν, οὗτοι λυττῶσι καὶ μαίνονται. Δηλοῖ δέ, ὅτι οὐκ ἄκων ἐπὶ τὸ πάθος ἔρχεται, εἴ γε´ ἐπαινεῖ τὸν ἡσθέντα ἐπὶ τῷ σταυρῷ· τοῦτο γὰρ, ὡς εἴρηται, σωτηρία τῆς οἰκουμένης. Ἄλλοι δὲ ἡμέραν τὸν ἂπαντα καιρὸν νοοῦσι τῆς τοῦ Χριστοῦ παρουσίας, ἣν ὁ Ἀβραὰμ προειδὼς ἐχάρη, ὅτι ἐξ αὐτοῦ καὶ τοῦ σπέρματος αὐτοῦ ἀναστήσεται ὁ Σωτήρ. Καὶ τάχα οὐ μόνος ὁ Ἀβραὰμ ἐχάρη, ἀλλὰ καὶ πάντετ, ὡς Δαυΐδ λέγει· «Αὕτη ἡ ἡμέρα, ἢν ἐποίησεν ὁ Κύοος· ἀναλλιασώμεθα, καὶ εὐφρανθῶμεν ἐν αὐτῇς» Ἀὐτὸς μὲν οὖν ταῦτα. Οἱ δὲ, μὴ δυνάμενοι φθάσαι εἰς τὸ ὕψος τῶν λεγομένων, οὔτε ἀνέχονται ἐρωτῆσαι καὶ μαθεῖν, τίνα φησὶν ἡμέραν, ἣν εἶδεν Ἀβραάμ· ἀλλὰ καὶ μᾶλλον διαχλευάζουσιν, ὡς μαναώδη τινὰ φθεγγόμενον. «Πεντήκοντα γὰρ, φησὶν, ἔττ οὕπω ἔχεις, καὶ Ἀβραὰμ ἑόρακας;» Τοῦτο δὲ´ εῖσπν νοίζοτντες τὸν Κύριον ἐγγὺς εἶναι τῶν πεν τίκοντα, καίτοι περίπου τριάκοντα καὶ τρία ἔτη τότι νειννότα. Τίνος δὲ ἔνεκεν οὐκ εἶπον· Τεσταράκοντα ἕτη οὕπω ἔχεις, ἀλλὰ, «Πεντήκοντα·» Πεβιττὸν μὲν τὸ τοιοῦτον ἐρώτημα. Ἀπλῶς γὰρ οὕτως δΑΙΟΤΙΚ. ἐπελθὸν αὐτοῖς, ἐμνήσθησαν τῶν πεντήκοντα ἐτῶν Πλὴν φασί τινες, ὅτι διὰ τὸ πεντηκοστὸν ἔτος αὐτοῖς, διὰ τιμῆς ἄγεσθαι, τὸν ἰωβηλαῖόν φημι ἐνιαυτὸν, καθ´ ὃν καὶ δούλους ἠλευθέρουν, καὶ κτήσεως ὡνητῶν παρεχώρουν, καὶ τʹ ἄλλα πάντα ἐτέλουν, ὅσα εἰς Θεοῦ τιμὴν ἔφερεν. Ὁ δὲ Κύριος τί φησι; «Πρὶν Ἀβραί μ γενέσθαι, ἐγώ εἰμι.» Ὅρα, οὐκ εἶπε· Πρὶν Ἀβραὰμγενέσθαι, ἤμην, ἀλλ´ «Εἰαί.» Αὕτη γὰρ ἡ λέξις τὸ, «Εἰμὶ,» ἐπὶ Θεοῦ κυριωτέρα, ἄτε τοῦ διηνεκως εῖναι καὶ ἀεὶ σημαντική· ὥσπερ οὖν καὶ ὁ Πατὴρ αὐτοῦ ἐν τῇ Παλαιᾷ, ταύτῃ κέχρηται· «Ἐγώ εἰμι ἃ ὥν.» Ἐπὶ δὲ τοῦ Ἀβραὰμ εἶπε τὸ, «Γενέσθαι,» εἰκότως, ὡς φθαρτοῦ. Τὸ γὰρ γεγονὸς, καὶ φθείρεται · τὸ δὲ, «Εἰμὶ,» πάσης φθορᾶς ἀμεθεξίαν καὶ ἀτδιότητα θείαν ἐμφαίνει. Διὸ καὶ αὐτοὶ βλάσφημον τὸ ῥῆμα νομίσαντεςεῷ γὰρ μόνῳ ἀρμόςει, «ἧραν λίθους» ἐπ´ αὐτόν· αὐτὸς δὲ κρύπτεται πάλιν συστελλόμενος, ἵνα μὴ πρὸ καιροῦ ἀποθάνῃ. Πῶς, δὲ ἄρα κρύπτεται; Οὐκ εἰς γωνίαν τοῦ ἱεροῦ δεδυκὼς, οὐδ´ εἰς οἰκίσκον καταφυγὼν, ἢ ὀπίσω τοίχου καὶ στύλου περικάμψας, ἀλλ´ ἐξουσίᾳ θεῖκῃ ἀόρατον ἑαυτὸν τοῖς ἐπιβουλεύουσι καταστήσας, καίτοι διὰ μέσου αὐτῶν ἐξιών. «Καὶ παρῆγεν οὕτω·» τουτέστι, διήρχετο ἀπλῶς οὕτω καὶ ἀπράκτως ἐν τῷ τέως. Ὃρα δέ μοι, πῶς αὐτὸς μὲν πάντα τὰ ἑαυτοῦ πεπλήρωκεν. Ἰκανῶς τε γὰρ αὐτοὺς ἐδίδαξε, καὶ περὶ ἑαυτοῦ καὶ τοῦ Πατρὸς, καὶ τὴν ὄντως εὐγένειαν καὶ ἐλευθερίαν τὴν ἀπὸ τῶν ἀμαρτιων ὑπέδειξε, καὶ ὅτι μόνη δουλεία αἰσχρὰ ἡ τῆς ἁμαρτίας, καὶ ἁπλῶς, οὐδὲν τῶν δεόντων ἐνέλειψεν· αὐτοὶ δὲ καὶ λιθοβολοῦσιν αὐτόν. Διὸ καὶ ἀφίησιν αὐτοὺς, ὡς μηκέτι δεχομένους διόρθωσιν. Ἐπεσήμηνε δέ, ὅτι οὗτοι οἱ λιθοβολοῦντες αὐτὸν, αὐτοὶ ἦσαν οὓς εἶπεν ὁ εὐαγγελιστὴς, ὅτι «Ἐπίστευσαν εἰς αὐτόν·» οὕτως ἄρα ἡ πίστις αὐτῶν οὐ πίοτις ἦν, ἀλλὰ πρόσκαιρός τις καὶ ψυχρὰ συνδιάθεσις ἐπὶ τοῖς ὑπὸ Χριστοῦ λεγομένοις.

PG 123, skenējuma lpp. ~673–684 (OCR: Calfa GREgORI); text_gr – nodaļas OCR teksts, sadalīts pēc Teofilakta citātiem

Ziņot par kļūdu