Jņ. 19:1–5
„Tad Pilāts paņēma Jēzu un lika Viņu šaust. Un kareivji, nopinuši vainagu no ērkšķiem, uzlika to Viņam uz galvas un apsedza Viņu ar purpura drēbi, un sacīja: sveiks, jūdu Ķēniņ! Un sita Viņam pļaukas. Tad Pilāts atkal izgāja ārā un tiem saka: lūk, es Viņu izvedu pie jums ārā, lai jūs zinātu, ka es Viņā nekādas vainas neatrodu. Tad Jēzus izgāja ārā, nesdams ērkšķu vainagu un purpura drēbi. Un viņš tiem saka: lūk, Cilvēks!“ Pilāts liek Viņu šaust, gribēdams ar to vismaz kādu brīdi nomierināt un remdēt viņu niknumu. Jo, tā kā ar vārdiem viņš nespēja Viņu izglābt, viņš liek Viņu šaust, cenzdamies ar to apturēt viņu trakumu; un ļauj Viņam uzlikt hlamīdu un vainagu, lai mazinātu viņu dusmas. Bet kareivji visu dara jūdiem par patiku. Jo, dzirdējuši Pilātu sakām: „Es atlaidīšu jūdu Ķēniņu“, tie nu izsmej Viņu kā ķēniņu. Jo to viņi nedarīja Pilāta pamudināti – tie, kas pat naktī uzbruka Jēzum bez pārvaldnieka ziņas, jūdiem izpatikdami naudas dēļ. Tātad Pilāts ir gļēvs, bet ne ļaunprātīgs kā jūdi. Jo viņš izved Jēzu ārā, atkal gribēdams remdēt viņu niknumu; bet tie arī tā nekļuva rāmāki, bet kliedz: „Sit krustā, sit krustā Viņu!“
Citētās Rakstu vietas
Jņ. 19:1–5; Jņ. 18:39; Jņ. 18:3
Grieķu oriģināls (OCR, nelabots)
ΚΕΦΑΛ. ΙΘʹ ἱερὶ τῆς τοῦ Μριστοῦ μαστιγώσεως. Περὶ τῆς σταυρωσεος τυῦ Χριστοῦ. Ιερὶ τῶν παρὰ τῳ θταυρῷ ἐστώτων. Περὶ τῆς αἰτήσεως του Κυζιακοῦ σῶματος. ἰερὶ τῆς ταφῆς αὐτοῦ. «Τέτε αῶν ἔλαβεν ὁ Πιλάτος τὸν Ἰησοῦν καὶ ἐμαστίγωσε. Καὶ οἱ στρατιῶται πλέξαντες στέφανον ἐξ ἀκανθῶν ἐπέθηκαν αὐτοῦ τῇ κεφαλῇ, καὶ ἰμάτιον πορφυροῦν περιέβαλον αὐτὸν, καὶ ἔλεγον· Χαῖρε, ὁ βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων, καὶ ἐδίδουν αὐτῶ ῥαπίσματα. Ἐξῆλθεν οὖν ἔξω πάλιν ὁ Πιλάτος. καὶ λέγει αὐτοῖς· δε ἄγω ὑμῖν αὐτὸν ἔξω, ἵνα γνῶτε, ἄτι ἐν αὐτῷ οὐδεμίαν αἰτίαν εὐρίσκω. Ἐξῆλθεν οὖν δ Ἰησοῦς ἔξω φορῶν τὸν ἀκάνθινον στέφανον, καὶ τὸ πορφυροῦν ἱμάτιον. Καὶ λέγει αὐτοῖς· Ἵδε ὁ ἄνθρωπος.» Μαστιγοῖ οὖν αὐτὸν ὁ Πιλάτος παραμυθήσασθαι τέως καὶ ἐκλῦσαι τὸν θυμὸν αὐτων βουλόμενος. Ἐπειδὴ γὰρ διὰ ῥημάτων οὐκ ἴσχυσεν αὐτὸν ἐξελέσθαι, μαστίζει, σπεύδων ἄχρι τούτουω στῆσαι τὴν μανίαν αὐτῶν, καὶ τὴν χλαμύδα, καὶ τὸν στέφανον συγχωρεῖ περιτεθῆναι αὐτῷ, ὥστε αὐτῶν χαλάσαι τὴν ὀργήν· οἱ δὲ στρατιῶται πάντα πρὸς χάριν τῶν Ἰουδαίων πράττουσιν. Ἐπεὶ γὰρ. ἤκουσαν τοῦ Πιλάτου λέγοντος. «Τὸν βασιλέα τῶν Ἰουδαίων ἀπολύσω,» ἐμπαίζουσι λοιπὸν αὐτῷ ὡς βασιλεῖ. Οὐ γὰρ δὴ ὑπὸ τοῦ Πιλάτού προτραπέντες, ἐποίουν ταῦτα, οἷ γε καὶ νυκτὸς ἐπῆλθον τῷ Ἰησοῦ παρὰ γνώμην τοῦ ἡγεμόνος, τοῖς Ἰουδαίοις χαριζόμενοι χρημάτῳν ἕνεκα. Μαλθακὸς μὲν οὖν ὁ Πιλάτος, οὐ κακοήθης δὲ κατὰ τοὺς Ἰουδαίους. Ἐξάγει μὲν γὰρ τὸν Ἰησοῦν, σβέσαι πάλιν αὐτῶν τὸν θυμὸν ἄου λόμενος, ἀλλ´ ἐκεῖνοι οὐδὲ οὕτως ἤμεροι γεγόνασι, βοῶσι δέ· «Σταύρωσον, σταύρωσον αὐτόν.»
PG 123, skenējuma lpp. ~772–780 (OCR: Calfa GREgORI); text_gr – nodaļas OCR teksts, sadalīts pēc Teofilakta citātiem